Camper vakantie Duitsland 2008

 

Vrijdag 8-8-2008,

S’middags naar Daalmann in Uelsen Duitsland het verhuurbedrijf waar we ons verblijf voor deze vakantie besproken hebben. Er staat een spiksplinter nieuwe Fiat Knaus camper op ons te wachten met 11 kilometer op de teller. Alleen staat hij er niet bij als afgesproken, niets ernstigs hoor. Er zat geen bestek en pannen in  wel de gevraagde stoelen en tafel. En toen we na een hele pittige onweersbui wegreden bleek de tank op een paar druppels dieselolie na leeg. Geen probleem voldoende om vlakbij op kosten van Daalmann  de tank te vullen.

Thuis gekomen was het inpakken geblazen, tussentijds met de camper de cavia’s naar Henk en Gerda gebracht en vervolgens verder gegaan met pakken. Om elf uur s’avonds zijn we gestopt.

Dag Een

Zaterdag 9-8-2008,

De morgen begon met het verder in pakken van de camper, later zou blijken dat +/- 80 % van de meegenomen spullen niet van hun plek geweest zijn.

Om half elf is het zover en heb ik de voordeur achter mij dicht getrokken en ben naast Willem gaan zitten. Het reisdoel voor vandaag staat al vast  “Het Harz gebergte”. Over de auto wegen schieten we lekker op, om kwart voor twee heeft Willem de camper geparkeerd op raststatte Gronergau. In de raststatte hebben we een heerlijke snelweg schnitzel naar binnen gewerkt, we zijn tenslotte in Duitsland.

Om kwart voor vijf rijden we Braunlage binnen de route door de Harz beloofd veel.

Stellplatz “Braunlage”is met onze “Truus” makkelijk te vinden.  Een plaatsje gezocht en  Willem heeft zich even later aan gemeld ( kosten € 9,50) bij het kleine kantoortje hij er ook maar gelijk de broodjes voor morgen ochtend geregeld. Nadat deze plichtplegingen gebeurt waren heeft Willem zijn fiets  gepakt en is hij Braunlage gaan verkennen. Hij ken het nog een beetje uit zijn jeugd, hij heeft met een aantal vrienden een twee tal vakanties in de Harz doorgebracht.

Met wat voedsel keert hij een uurtje later terug bij de camper.

Dag Twee

Zondag 10-8-2008,

Vanmorgen was het om +/- negen uur gedaan met slapen, we hadden alle twee rugpijn duidelijke oorzaak, een vreemd bed.

De bestelde broodjes gehaald bij het stelplatzburo en lekker ontbeten, toch erg gemakkelijk dat er een gevulde koelkast aan boord is.

Toen Willem bij het weg rijden op de teller keek stond deze op 440 km we zijn dus al een eindje op weg. Het eerste doel is de gondel van de Wurmberg Seilbahn.

De Wurmberg Seilbahn is met zijn 2,8 km lengte, de langste kabelbaan van heel Noord-Duitsland. De kabelbaan ligt in het Westen van de Harz bij Braunlage en loopt naar de Wurmberg die 971 m boven zeeniveau ligt.

De Wurmberg ligt ten noorden van Braunlage in het district Goslar en ten westen van Schierke. De top ligt net ten zuiden van de Brocken, en ongeveer 400 meter hemelsbreed ten zuiden van de grens met de deelstaat Saksen-Anhalt. Beide bergen zijn gescheiden door de vallei van de Kalter Boden gescheiden, die aan deze kant op ongeveer 660 m hoogte ligt.Op de top ligt de springtoren op 1100 m hoogte.

Boven gekomen was het koud en nog droog, maar na een bak koffie in het restaurant ziet Willem die naar boven is gelopen helemaal niets meer van de omgeving.

Het heeft verder de hele dag geregend. Onze volgend doel is Sankt Andreasberg, een dorp met een mijnbouw verleden. Alleen lukt het ons bijna niet het plaatsje te vinden volgens de kaart ligt het op ongeveer 10 kilometer van Braunlage. Maar door alle wegopbrekingen zijn wij toch wel 70 kilometer nodig. Dat omrijden betekend wel dat we al heel wat van de Harz hebben gezien. In Sankt Andreasberg hebben een kleine wandeling door de regen gemaakt naar de zilvermijn Samson. Deze mijn die een paar eeuwen zilver heeft geleverd en meer dan 800 meterdiep is, is tegenwoordig open voor publiek en worden er rondleidingen gegeven. Op een leuke manier werd ons verteld en getoond hoe de zilver vroeger werd gewonnen en de mijn nu een functie heeft als waterkrachtcentrale.

Op de terug weg naar de camper gegeten  en kaartjes gekocht in een bijna leeg kurhotel. De weg naar Bad Lauterbarg verliep voorspoedig en toen we op de stellplatz  arriveerden was het droog en kwam de zon een beetje door. Camping Wiesenbeker Teich met een stellplatz voor de ingang van de camping. (€ 13,00)

 

Na het aanmelden is Willem per fiets naar het stadje gegaan, zoals we al gezien hadden toen we naar de camping reden een pittige fietsroute en een kwartier fietsen. Bad Lauterberg is een leuk stadje met ook een mijnbouw geschiedenis.

S’avond heerlijk gegeten in het restaurant van de camping en uiteraard broodjes besteld voor morgen vroeg.

 

Dag Drie

Maandag 11-8-2008,

 

Willem is al vroeg gaan fietsen hij is opzoek gegaan naar een paar oude mijn gangen in de buurt van Bad Lauterberg. Deze mineraal plekken heeft hij uit een verzameling vindt plaatsen in Duitsland van de GEA.

Mijngang die hij gevonden heeft ligt 5 kilometer ten noorden van Bad Lauterberg en heet Knollengrube en heeft naast Barriet 11000ton ijzererts in de vorm van Hematiet opgeleverd. Een paar stukken neemt hij uiteraard mee.

Terug bij de camper zijn de door mij gehaalde warme broodjes allang niet meer warm. Na het ontbijt is Willem weer gaan fietsen en ik ben gaan lezen, het was lekker zonnig.

Om half elf zijn we op pad gegaan naar Weimar niet via snelwegen maar overal tussendoor. Onze lunch houden we op een soort pleintje bij een dorp en laat daar nu net een geologisch interessante Gips inzakking zijn “De Buchholzer erdfall”.Een “Karst” wordt dat genoemd regenwater sijpelt door de gipslaag en lost het gips op vervolgens ontstaan er holen die op een gegeven moment instorten.

Later op een industrie terrein bij een grote doe het zelfzaak een afvalbakje , kussentje en twee placematjes voor op tafel gekocht (we blijven netjes)

In Weimar heeft “Truus” ons keurig naar de stellplatz bij het centrum gebracht Parkplatz Hermann-Bril-Platz. Een grote gratis Stellplatz, na het neerzetten van de camper kwamen we er achter dat de fecaliëntank bijna vol zit. En op deze plek natuurlijk geen mogelijkheid tot legen, dit zijn van die camper leer momenten.

Weimar; de stad van Schiller en Von Goethe, maar ook de stad van het nationaalsocialisme en de verschrikkingen van kamp Buchenwald.

Na een wandeling door de stad toch maar in een aantal kroegen de wc opgezocht. In de buurt van de stellplatz gegeten.

Tegen twaalfuur vannacht een gedeelte van de tank stiekem geleegd achter de camper.( de kat in het donker geknepen)

 

Dag Vier

Dinsdag 12-8-2008,

 

Vanmorgen begon gelijk met het probleem van de volle fecaliëntank. Dus gelijk de camper gestart en op opzoek naar een plekje waar we stiekem de tank kunnen legen, Een vervuild bosje bij een dorpje op ongeveer 10 kilometer van Weimar is de plek waar we de tank legen, niemand heeft ons gezien.

Terug naar Weimar, bij een benzinestation getankt en broodjes gekocht en vervolgens naar de stellplatz  de Hermann-Bril-Platz. Na dat ik mij heerlijk opgefrist had zijn we gaan ontbijten.

Omstreeks elf uur zijn we naar Buchenwald gereden, net buiten Weimar begon de “blood road”

Ongeveer twee kilometer buiten de bebouwde kom van de stad begint de door de gevangenen zelf verharde weg van ongeveer 10 kilometer, die naar het kamp leidt de meer dan 250.000 gevangen liepen van station Weimar naar het kamp. De weg is berucht onder de naam ‘Bloedstraat’. De weg is voor een deel nog in oorspronkelijke staat. Evenwijdig hieraan liep de in 1943 eveneens door gevangenen aangelegde spoorbaan.

Op de parkeerplaats tegen over de overgebleven gebouwen van de SS was voldoende ruimte,  We zijn onze rond wandeling begonnen bij het eind punt van de spoorbaan omdat die toch wel overeenkomsten heeft met Westerbork.

Het Kampterrein
Via het Poortgebouw en door de poort met het bekende opschrift; ‘Jedem das Seine’ betreedt men het kampterrein. In de zijgebouwen bevinden zich de strafgevangenis en de dienstvertrekken van de SS-leiding. Twee van de 22 wachttorens zijn bewaard gebleven. 
Vervolgens bereikt de bezoeker de enorme appelplaats, waar iedere ochtend en avond de gevangenen werden geteld, waar straffen werden uitgedeeld en executies plaatsvonden.

Op het kampterrein zijn de gevangenenbarakken, de gevangenenlazaret, het vlektyfusserum-instituut te bezichtigen. Verder bevinden zich hier zogenoemde Goethe-Eik, de stenenkar en hangpaal, het crematorium, de groentekassen, het quarantainekamp, de gevangenenkantine en het desinfecteergebouw.

Overal op het kampterrein staan informatieborden en gedenkstenen die aan belangrijke plaatsen en gebeurtenissen herinneren. Zo is er een Joods gedenkteken, een monument voor de vermoorde Sinti en Roma en een gedenkteken voor de slachtoffers van de speciale kampen.

Achterop het kamp is een grote tentoonstelling ruimte het voormalig depot gebouw.

Het expositiegebouw
In het voormalige depotgebouw bevindt zich uitgestrekt over twee verdiepingen met in totaal 1600 vierkante meter de expositie over kamp Buchenwald. De tentoonstelling is geopend in 1995. Hier worden de geschiedenis en de terreur in het kamp getoond. Het laat zien hoe dit oord van verschrikkingen kon bestaan te midden van het Duitse volk tijdens het Derde Rijk. De expositie toont de organisatie van de misdaad, de realiteit van de misdaad waar gevangenen elke dag mee te maken hadden, de inzet van gevangenen in de oorlogsindustrie, de dood en het overleven. Tot slot is er aandacht voor het ‘leven na het kamp’. 
De expositie bevat foto’s, films, voorwerpen, officiële documenten, tekeningen en dagboeken van zowel slachtoffers als daders.

Erg onder de indruk hebben we koffie en thee gedronken in het café op het terrein. Buiten gekomen regende het inmiddels pijpenstelen.

Weer in Weimar hebben we “Truus”ingesteld op de stad Lichtenfels en zijn we over allerlei grote wegen gereden. Met dit snertweer valt er toch niets van de omgeving te zien. In Lichtenfels zoeken we de stellplatz van de Maincamping op, maar de in 2007 genoemde platz is nog niet in gebruik en gaan we dus op de camping staan €12,50.

Lichtenfels van de mandenstad van Duitsland. De traditionele mandenmarkt, de mandenkoningin, Duitsland enige beroeps opleiding, , de grootste en de kleinste mand ter wereld - in Lichtenfels draait alles om de oude kunst van het vlechtwerk

Direct vóór de poorten van Lichtenfels ligt beroemde „Frankish drie

gestirn „- de berg van sagen en verhalen, het mooie klooster Banz en de bijzondere veertien-heiligen Basiliek, een architecturaal meesterwerk in de Europese gescheidenis.

 

Ik ben inmiddels behoorlijk moe en ga lekken liggen. Willem pakt zijn fiets rijdt heel Lichtenfels (dat uit twee gedeelten bestaat) door, vindt zelfs de Lidl waar hij naast de gebruikelijke spullen ook een tuinslag aangeschaft heeft  ( zit om hygiënische redenen niet bij de camper). Op de terugweg krijgt hij een lekke band gelukkig heeft hij plakspullen bij zich.

 

Als hij terug is lopen we naar een boerderij restaurant 500 meter van de camping, naast een heerlijk maaltijd blijkt er ook nog een eigen bierbrouwerij aanwezig te zijn met lekker bier, natuurlijk gaan er een paar flessen mee naar de camper.

 

Dag vijf

Woensdag 13-8-2008,

 

Lekker vroeg opgestaan  de zon scheen heerlijk weer. Als de bakker om kwart over acht de camping op komt zijn we er hellemaal klaar voor. Het ontbijt doen we dus heerlijk buiten in de zon.

Nadat we alle spullen weer op hun plaats hadden zijn we naar de basiliek de veertien heiligen gaan bezoeken.

De baroke Wallfahrtsbasilika Veertien-Heilige werd door de beroemde architect Balthasar Neumann gebouwd en is een paar jaar geleden gerenoveerd. Van 15 de eeuw tot nu komen bedevaartgangers naar de basiliek Veertien-Heiligen, één van de meest bekend  bedevaart plaatsen in Duitsland, om in het genadeoord „Veertien-Heiligen de bescherming van de 14 noodheiligen te krijgen.

Op een weide op deze berg had een herder 500 jaar geleden een verschijning , dat zou de basis zijn voor één van de meest bekende bedevaartkerken in Bayern. De Basilika werd aan het eind van de 18 eeuw gebouwd en behoort tot een van de belangrijkste gebouwen in de barok stijl in Beieren.

De bedevaartsplaats Veertien-Heiligen ligt aan de Jakobsweg. De Jakobsweg (het Spaans: Camino de Santiago) en wijst de Pelgrimsweg naar het het graf van Apostels Jakobus aan. Het graf bevind zich in Santiago de Compostela in Spanje.

Een hele interessante basiliek. Via allerlei b weggetjes zijn we naar Bad-Windsheim gereden, onderweg nog wel pizzabroodjes en zoete koek gekocht en op die op een parkeerplaats tussen de landerijen opgegeten.

In Bad-Windsheim vonden we een super camperplaats vlak bij de thermen met van alles inclusief internet. We hebben gelijk de tanks geleegd en de watervoorraad aan gevuld Willem heeft niet voor niets de tuinslang gekocht.

Op weg naar de stellplatz heeft Willem een gipsgroeve gezien en die moest natuurlijk van enkele stukken ontdaan worden. Nadat hij de stukken bij de camper heeft afgegeven is hij naar het centrum van Bad-Windsheim gefietst.

Bad-Windsheim Een historisch stadje uit de 11 eeuw met oude centrum waar het 11meter hoge standbeeld van “Roland” niet te missen is. Nieuw is het  thermae Frankenthermen een beroemde zout koepel,die uniek is in Europa.

S’avonds met Willem de stad in geweest en hebben we op een terras heerlijk gegeten.

 

 

Dag Zes

Donderdag 14-8-2008,

 

De dag begon erg mooi op de stellplatz de thermen, onze broodjes gehaald in de kiosk, ontbeten en lekker gedoucht in de luxe douche op de platz.

De bestemming is Nördlingen. De route naar Nördlingen is niet geweldig, we hebben onderweg nog even inkopen gedaan, en komen daarom ook al vrij vroeg aan op de stellplatz. Het is er al behoorlijk druk (het is gratis).

Nördlingen heeft een vrij intacte middeleeuwse stadskern die door een ellipsvormige, volledig bewaard gebleven stadsmuur met poorten omgeven wordt. Nördlingen heeft een oppervlakte van 68,1 km² en ligt in het zuiden van Duitsland. De stad ligt in een groot, vrij vlak gebied, de Nördlinger Ries, het resultaat van een meteorietinslag. De Ries krater.

Nördlingen is een mooi oud stadje dat we met z’n tweeën hebben verkent. In het centrum St. Georgskirche met de toren "Daniel"

De St.-Georgskirche is een laat gotische hallenkerk met een 90 m hoge toren in de volksmond "Daniel" genoemd. In1427 besluit men tot de bouw.en 1451 is het koor gereed, de bouw van schip begint. 1454 word de eerste steen voor de toren gelegd In 1505 is de bouw van de kerk en toren gereed.

Willem heeft vanuit “Daniel” de stad en de krater overzien en heeft zich later bij mij op het terras aan de voet van de kerk gemeld. Samen zijn terug naar de camper gegaan. Daar heeft Willem  hamer en spullen gepakt om iets van het beroemde seuvite te vinden. Hij heeft ongeveer 12 kilometer gefietst en heeft van de beschermde goldberg en van de landerijen stukken mee genomen. Of er seuvite bij zit weet hij nog niet. Het was volgens hem wel een mooie tocht.

Een Duitse collega camper kwam met de vraag of de fietsdrager van ons het gewicht wel van de fietsen wel aankon. Willem heeft hem weg gewuifd zo van de fietsdrager is gemonteerd dor specialisten en dat zal wel goed zijn. Toen hij even later toch maar wat beter ging kijken zag hij dat het inderdaad niet goed ging. De drager had de deur naar buiten verbogen. Daalmann gebeld en een adres is Ausburg gekregen om de boel te laten repareren.

Die avond lekker gegeten in de stad (schweineackse) alleen Willem hoor.

Dag Zeven

Vrijdag 15-8-2008,

 

Vanmorgen redelijk vroeg op pad (het regent en het is passen en meten om de twee fietsen”idee van mij” op het bed te krijgen). Na een rit van ongeveer 70 kilometer kwamen met hulp van “Truus”bij de camperzaak in Augsburg en wat denk je zo dood als een pier. Vera van Daalmann gebeld en die had nog wel een adres in de buurt. En inderdaad 9 kilometer verderop een hele mooie camperzaak maar ook levenloos, Vera weer gebeld en zij komt er achter dat in zuid Duitsland Maria hemelvaart een feestdag is. Vera  gaat voor ons een adres zoeken waar we morgen terecht kunnen.

Bij de camperzaak zijn wij gaan zoeken naar de bestemming voor vanavond dat wordt Blaubeuren zo te zien een heel leuk stadje in Baden-Wurtenberg vlak bij Ulm.

We gaan op weg, al snel komen we er achter wat een feestdag in zuid Duitsland betekend, files. En om die te ontlopen zoeken we alternatieve routes. Deze routes brengen ons s’middags in het plaatsje Glottweng  waar we in Landgasthof Zum Adler heerlijk gegeten hebben.

Met een volle buik ging het richting Ulm, maar eerst gestopt bij Legoland Erna en Pascal zijn hier geweest met de kinderen en het lijkt mij leuk om ze een kaartje te sturen van Legoland. Dat plan viel dus in het water, naast de € 5,00 die het parkeren koste moest ook de entree betaald worden € 32,00 toch wel heet erg veel voor een kaartje.

In Ulm was het weer een drukte van belang alternatieve routes waren hier niet en dus heeft het even geduurd voor we de weg konden vervolgen naar Blaubeuren. De stad heeft een ruime parkeerplaats voor ons. Nadat we ons geïnstalleerd hebben zijn we de stad ingegaan om iets te eten, iets omdat we nog behoorlijk vol zitten met de maaltijd die we vanmiddag hebben gegeten.

In Blaubeuren is de Blautopf (nederlands: blauwe pot), de karstbron van de rivier Blau. Uit een enorm onderaards holensysteem “gips holtes” borrelt een opvallende kleur blauw water omhoog in het bronbekken, waaraan de Alte Hammerschmiede annex watermolen ligt. Met 21 meters diepte is de blauwe pot één van de diepste en grootste bronnen in Duitsland, waaruit tussen 310 en 32.000 liters water per seconde stroomt.

Terug in de camper maar eens gekeken waar de werkplaats is die Vera vanmiddag door gebeld heeft, en dat is schrikken het is in het Zwarte Woud op 211 kilometer afstand. Dus morgen vroeg op en naar Frieburg / Gundelfingen.

Met deze wetenschap is Willem maar weer gaan fietsen, geen souvenirs gevonden wel de bron.

 

Dag Acht

Zaterdag 16-8-2008,

 

Erg vroeg opgestaan vanmorgen, alles gepakt en om half acht vertrokken. Na ongeveer 30 kilometer getankt en broodjes gekocht, en via de snelweg waren we om half elf bij het camperbedrijf dat Vera had opgegeven.

Het personeel van het bedrijf heeft de moeite genomen te kijken maar ze vinden het maar niets. Het werd ons langzamerhand duidelijk dat Vera zich vergist heeft in de plaats, bij het zoeken gisteravond bleek al dat er drie plaatsen zijn die de naam Gundelfingen dragen.

Daalmann in eigen persoon gebeld Vera was vrij, er was een pittig gesprek voor nodig om de heer Daalmann te overtuigen dat het zijn probleem was en niet de onze. Na enkele excuses van de heer Daalmann gaf hij ons het adres van een bevriende camper collega in Freiburg. Slechts 8 kilometer verderop, hier werden we vriendelijk ontvangen met koffie. Het werkplaats personeel erkende het probleem maar was niet bereidt om een devinitieve oplossing te maken, als het niet goed ging hadden zij het gedaan. Een sjorband zorgde provisorisch voor de nodige veiligheid we kunnen nu weer een fiets op de drager vervoeren.

33 euro lichter hebben we de stellplatz van Freiburg opgezocht, het is een hele grote. We worden leuk ontvangen door de beheerder maar veel meer dan water stroom en een kiosk is er niet.

Met de bus zijn we naar het centrum gegaan.

Freiburg heeft een oud stadscentrum, waarvan met name de hoofdkerk, de Freiburger Münster, beroemd is. De 116 meter hoge toren geldt als een meesterwerk van gotische bouwkunst en werd van ca. 1270 tot ca. 1340 gebouwd. Mogelijk heeft zij als inspiratiebron voor de Domtoren in Utrecht gediend. Het Stadttheater is ook een bezichtiging waard. In de Tweede Wereldoorlog werd Freiburg door een vergissing door de eigen Luftwaffe gebombardeerd (deze waren onderweg naar Frankrijk en verdwaalden in slecht weer) en gedeeltelijk verwoest, maar is nadien in oude stijl weer opgebouwd. Ook een bezienswaardigheid van Freiburg zijn de goten in het oude centrum waar water door heen loopt. Dit diende vroeger voor de riolering en nu voor de waterafvoer van regenwater. Als het erg warm is is het toch goed nog heerlijk te vertoeven in Freiburg.

Ik heb in de stad een paar vingerhoedjes gekocht en Willem heeft de klim gemaakt naar de top van de toren van de Muster.  Een gigantische kerk  die gebouwd is met geld wat is verdient van het zilver dat is gewonnen inde mijn op de berg Shauinsland, ook hebben we de kerk van binnen bekeken.

Moe kwamen we terug bij de camper.

Dag Negen

Zondag 17-8-2008,

Vanmorgen schijnt de zon heerlijk, broodjes gehaald bij de kiosk op de platz en lekker ontbeten.

Om  de vuilwater- en de fecaliëntank te legen moeten we in de rij staan het is erg druk.

Maar wat later waren we op weg naar de Schauinsland kabelbaan en langste van Duitsland

De Schauinsland is een 1284 meter hoge berg in Freiburg im Breisgau, Baden-Württemberg. In de herfst heb je vanaf de berg mooie uitzichten over de wolken tot in de Vogezen en de Alpen. Je kunt de top van de berg bereiken door een twaalf kilometer lange weg vol haarspeldbochten..Er loopt sinds 1930 een kabelbaan die je in een kwartier van dalstation "Horben" naar de top brengt. De baan is 3600 meter lang.

Tijdens de tocht naar boven die een kwartier duurde hebben we gekletst met een Amerikanen die hier in de buurt woningruil hadden gedaan. Op de top hebben we wat gedronken en rondgekeken. 800 meter verderop is de ingang van de oude zilvermijn deze mijn is 800 jaar in gebruik geweest en is in 1954 gesloten het delven was duurder geworden dan het zilver.

Om twee uur vanmiddag is er een rondleiding in de mijn, die volgens ons te pittig wordt voor mij, ik besluit dan ook na een kleine maaltijd terug te gaan naar de camper.

Willem heeft de rondleiding van anderhalf uur genomen en komt naast een leuke evaring met de nodige stenen uit de omgeving van de mijn om vijf uur weer beneden.

De camper gestart en op weg naar Alpirsbach 80 kilometer noordelijker, het was druk op de hele leuke Scharzwalder wegen. Omstreeks half zeven de camper op camping Alpirsbach neergezet. Bij het inschrijven vroeg de beheerder of Willem ook bier luste toen hij ja zei kreeg hij gelijk twee flessen mee van de plaatselijke brouwerij. Toen de fiets van het bed was gehaald zijn we gaan eten in de camping kantine, heerlijke forel voor weinig en door de beheerder aangeprezen.

Alpirsbachbier smaakt volgens Willem geweldig.

Dag Tien

Maandag 18-8-2008,

Vanochtend een mooie ochtend heerlijk weer, broodjes gehaald, lekker nog eens gedoucht en de camper van vers water voorzien.

Om half elf vertrokken richting Bretigheim de weg er naar toe gaat door mooi Schwarzwald. Na een eind rijden kwamen we een afslag naar stausee tegen, en dat moesten we even zien.

De Schwarzenbach-Talsperre ligt op een hoogte van 668,5 Meter tussen de  Schwarzwaldhochstrasse en het Murgtal  10 km van het plaatsje Forbach. De Schwarzenbach-Talsperre is met ca. 2 km Lengte het grootste stuwmeer in het Noord- en Middenschwarzwald. Het water wordt door onder- en bovengrondse drukleidingen naar de stroomturbine het Rudolf-Fettweis-Werk (EnBW) in Forbach geleid.

Willem en ik hebben rondgekeken soep gegeten en genoten van de zon. Bij afslag naar de route zag Willem een graniet groeve, er werd gestopt en hij moest natuurlijk even kijken.

De omgeving van Bietigheim zag er niet uitnodigend uit op een parkeerplaats hebben we daarom maar een wijziging door gevoerd. We gaan naar Bad-Bergzabern.

Via Karlsruhe ging de route en daar was het wel weer erg druk. We zijn de Rijn overgestoken en de omgeving werd vriendelijker en de dorpjes leuker. De stellplatz van Bad-Bergzabern is geweldig, schoon en nog geen 50 meter van het stadscentrum. We hebben in het centrum heerlijk rond gewandeld iets gedronken en later goed gegeten met een heerlijk plaatselijk glas witte wijn.

Later die avond de wijnstube Zur Reblaus opgezocht natuurlijk om gebruik te maken van de wc maar ook om een wijntje te drinken en daarvan twee flessen mee te nemen. Morio Muskat

 

Dag Elf

Dinsdag 19-8-2008,

 

De ochtend begon droog en niet koud, Willem heeft broodjes gehaald bij de bakker en de laatste kaartjes op de bus gedaan.

We gaan naar Trier, het eerste stuk gaat over de wijnstrasse. Het begint te regenen en steeds erger we komen dan door het schitterende natuurpark Pfalzerwald veel haarspeldbochten en iedere keer op en neerdoor nauwe dalen. Ik vond het helemaal niets, gelukkig was het gebeurt toen we Kaiserslautern binnen reden.

De route naar Trier gaat richting Idar-Oberstein en daar willen we eigenlijk morgen naar toe, als we nog maar een paar kilometer van Idar-Oberstein  zijn gooien we de plannen om. We zoeken en vinden een stellplatz weliswaar geen platz met uitstraling maar goed. We hebben in dit gebied al eens een weekend doorgebracht maar we zien geen van tweeën ook maar iets bekends.

Na enig loopwerk komen we in het centrum van Oberstein en ja hier zijn we nog nooit geweest, een stadsplattegrond bied uitkomst en een andere betere camper stellplatz is snel gevonden.

Nadat we weer een behoorlijke wandeling hebben gemaakt komen we op bekend terrein, even later hebben we onze magen gevuld en herinneren we ons ook weer dat de vorige keer het eten hier erg slecht is geweest.

Terug bij de camper wordt de fiets weer gepakt en gaat Willem op weg naar de verlaten groeve Setz die nog wel eens leuke dingen oplevert.

Als hij terug komt blijkt dat het gelukt is hij zit wel onder het bloed en de modder maar hij heeft een mooie opbrengst.

Dag Twaalf

Woensdag 20-8-2008,

Het was een natte nacht, we staan onder een boom en het bleef maar druppelen.

Maar deze morgen is het weer droog. Willem heeft zijn fiets gepakt en is broodjes gaan halen. Na het ontbijt is hij weer op agaatjacht gegaan. Het werd afzien voor hem, de route die hij gekozen heeft een stijgings percentage van wel 13% en de vindplaatsen heeft hij niet eens gevonden.

Een paar uurtjes later hebben we camper gereed gemaakt voor vertrek, we gaan vandaag richting de Moezel.

Rond het middagpunt hebben we op een mooie uitzichtplaats geluncht. Toen we later wilden tanken nam Willem de verkeerde inrit dit betekende dat hij over de stoeprand rijdt ik hoor dat er onder de camper iets geraakt wordt.

Er is op het eerste gezicht niet te zien en met een volle tank vervolgen we onze weg naar de Moezel.

In een afdaling zagen de Moezel beneden ons liggen, op de eerste de beste parkeerplaats gestopt waar Willem terug gelopen is om foto’s van de Moezel te maken.

De stellplatz in Kobern-Gondorf is gemakkelijk te vinden, een mooie plaats aan de  Moezel

Ortsteil Kobern Wordt voor de eerste keer in het jaar  980 genoemd. Er zijn aanwijzingen dat dit staddeel al in 751 bestond.

Ortsteil Gondorf Dit deel is ouder 871 is het al in geschriften genoemt.En ook hier zijn aanwijzingen uit het jaar 560. Het kasteel komt uit de 14. Tot 16. Eeuw.Kobern -Gondorf liggen aan linkerkant van de Moseloever ongeveer 17 Kilometer van Koblenz en  33 Kilometer van Cochem verwijderd.

Na een kleine reparatie aan het opstapje het is verbogen op de stoeprand bij het benzinestation,  zijn we de stad ingegaan, lekker dichtbij.

We hebben op een terras wat gedronken en zijn daarna weer naar de camper gegaan. Willem is op de fiets vertrokken om de omgeving te verkennen.

Hij bezoekt het kasteel, de kapel op het kerkhof en het markt plein. Aan de overkant van de Moezel ziet hij een soort groeve of afschuiving daar aan gekomen is hij gaan zoeken en vind wat mineralen en fossielen.

Als hij terug is worden de delen kleiner gemaakt. ( de kilo’s beginnen te tellen)

 

Heerlijk gegeten in het centrum van Kobern-Gondorf.

 

Dag Dertien

Donderdag 21-8-2008,

We werden vanmorgen al vroeg wakker, de oorzaak waren de langsrazende treinen en auto’s.

Broodjes gehaald, ontbeten en voor het eerst gedoucht in de camper en dat viel niet tegen.

Tegen tienen vertrokken richting Koblenz 13 kilometer verderop we gaan vandaag naar Winterberg een rit van 175 kilometer. Halverwege de route gestopt en gegeten in een bierstube. In het plaatsje Biebenkopf is de weg afgesloten, Truus die ons tot nu toe overal probleemloos het gebracht raakt in de war en na haar 15 kilometer te hebben genegeerd komt er een alternatief en kunnen we verder.

De stellplatz in Winterberg is leeg als we er gaan staan. Nadat de stroom is aangesloten zijn we de stad ingegaan , we zitten redelijk in het centrum.

Winterberg is een plaats in de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen, gelegen in het district Hochsauerlandkreis. De stad telt 14.300 inwoners. Winterberg, gelegen in het Sauerland, is voor Nederland het dichtstbijzijnde wintersportgebied en skigebied; het is per auto in 3 à 4 uur te bereiken. Er worden sneeuwkanonnen ingezet om matige sneeuwval te compenseren. Naast het skigebied heeft Winterberg ook een tweetal skischansen en een officiële rodel- en bobsleebaan. Een groot skigebied ligt rondom de berg Kahler Asten.

Na wat gedronken te hebben zijn we door winkelstraat gelopen dit leverde vingerhoedjes en riem voor Willem op. In en hotel in het centrum hebben gegeten alleen raakte aan het eind de bediening wat van slag het laatste biertje duurde en duurde maar.

Later die avond is Willem de skipistes gaan bekijken er werd zelfs nog gesprongen (wel op een kunstbaan want er ligt echt geen sneeuw hoor) De weggetje tussen de hellingen waren behoorlijk stijl. Behoorlijke inspanning maar ja dan smaakt een biertje in de camper ook niet verkeerd.

 

Dag Veertien

Vrijdag 22-8-2008,

We hebben vannacht voor het eerst helemaal alleen op een stellplatz overnacht tot nu toen staan we altijd met andere campers.

Op de fiets naar het centrum om broodjes te halen tijdens het ontbijt begonnen de straatmakers te zagen en met trilplaten achterons te werken. Het lawaai is oorverdovend we zijn ook weg gevlucht.

Hoog Sauwerland  is erg mooi en op een aantal plekken ook wel steil en bergachtig. Heerlijk om door te rijden. Toen we de vlakte in reden was het ook gelijk gebeurt met het redelijk mooie weer. Donker buien trokken samen en plensden uit elkaar.

Soest en de stellplatz was snel gevonden.

In de vroege middeleeuwen was Soest (Sosat, Latijn: Susatum), gelegen aan de Hellweg, een belangrijke handelsroute van West- naar Oost-Duitsland, een van de belangrijkste steden van Duitsland. Omstreeks 1200 was het met 10.000 inwoners na Keulen en Regensburg de derde stad van Duitsland. In de late middeleeuwen steeg het inwonertal tot ca. 20.000, maar andere Duitse steden groeiden sneller, zodat Soest een heel eind daalde op de ranglijst van grote Duitse steden. In de Dertigjarige Oorlog daalde de bevolking van de stad dramatisch, tot enkele duizenden. Er zou later wel een zeker herstel optreden, maar Soest zou voortaan een stad van slechts provinciale betekenis blijven.

De fecaliën- en de vuilwatertank  geloosd en schoonwater getankt. En toen de stad in een pittige wandeling maar het is een grot centrum met van alles behalve souvenir winkels. En daar waren we eigenlijk naar op zoek er moeten een paar dingen gekocht worden voor buren en Willems moeder. Na een hapje en sapje terug naar de camper bijna verdwaald in de oude straatjes.

Willem is op de fiets boodschappen  gaan halen bij de lidl.

Om half vijf zijn weer naar het centrum gewandeld nu om ergens lekker te gaan eten, het was hard gaan regenen toen we het restaurant uit kwamen. We zijn in deze hevige regen terug naar ons warme verblijf gelopen. Lekker een dvd op de laptop (Blood diamond) bekeken. Het heeft de hele avond en nacht geregend.

Dag Vijftien

Zaterdag 23-8-2008,

S’morgens was het eindelijk droog broodjes gehaald door Willem en hij was nog niet weer binnen of de regen viel weer met bakken uit de lucht. Toen de bui over was de fiets op het bed en weg.

Naar Tecklenburg onderweg nog een paar fikse buien gehad. Tecklenburg is vertrouwd terrein zelfs de stellplatz kennen we. Vroeger kwam Willem hier om te klooien met z’n vrienden als ze weer eens op de camping in Brochtenbeck stonden, later om met de racefiets hier door de heuvels te karren en te klimmen. We hebben Tecklenburg ook al eens gebruikt als trainingsgebied voor een wandelvakantie.

Tecklenburg is een stadje in de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen. De plaats ligt in het Teutoburgerwoud, in landkreis Steinfurt. Tecklenburg telt 9408 inwoners. Het kleine graafschap van Tecklenburg ontstond in de 12e eeuw. Het bestond uit het Tecklenburger Land; de westelijke uitlopers van de heuvels in het Teutoburgerwoud. In 1263 werd het graafschap door het naburige graafschap van Bentheim geannexeerd, maar tot aan het eind van de 19e eeuw was er een graaf van Tecklenburg. De plaats Tecklenburg kreeg in 1388 stadsrechten en heeft een schilderachtig middeleeuws centrum met veel vakwerkhuizen. De belangrijkste bezienswaardigheden zijn de ruïne van het kasteel met openluchttheater. Ook de Legge is bijzonder. In deze overbouwing (poort) werd het in thuiswerk geproduceerde linnen gekeurd, voordat het als Tecklenburger linnen kon worden verhandeld.

Ook hier zijn we weer op zoek gegaan om souvenirs te kopen, maar het lijkt wel zo dat souvenirwinkels met uit sterven bedreigd worden. Wel hebben we iets gedronken en gegeten. Op de terug weg naar de camper begon de regen weer te vallen en zal voorlopig niet meer te stoppen.

Om zes uur zijn we gaan eten in een nieuw modern restaurant  Hotel Bismarck hohe vlak bij de stellplatz. Na de heerlijke maaltijd die ons voor gezet is wilde Willem (het leek droog) nog even met de fiets op pad nostalgie en opzoek naar een groeve.

Toen hij beneden bij het station was hij kletsnat en is omgekeerd en moets een hele klim trappen om weer bij de camper te komen. De regen bleef vallen.

 

Dag Zestien

Zondag 24-8-2008,

Na een nacht van regen is het vanochtend klam en nevelig. Voor de laatste keer deze vakantie  broodjes gehaald en ontbeten.

Rond tien uur de boel opgepakt en de terugreis naar huis begonnen. We gaan niet over binnen wegen maar de snelste weg en om elf uur draaien we de Veilingstraat in. Roelof de beheerder van de Berghut staat buiten en nodigd ons uit voor koffie. Na de koffie een begin gemaakt met het leeg halen van de camper, dat viel nog niet mee met alle aanloop die we hadden.

S’middags hadden we tuinfeest bij Koos Boerhof.

Slotdag

Maandag 25-8-2008,

De camper verder leeg en schoon gemaakt en weer bij Daalmann afgeleverd.

Het verliep prima bij Daalmann Vera heeft de schade aan het fietsenrek opgenomen en vertelde dat de monteur in de nek gepakt zou worden.

De huur van de stoelen die we gehuurd hadden maar bij vertrek al stuk waren is vergoed net als de rekening van het camperbedrijf uit Freiburg.

Het verbogen opstapje werd afgedaan als “dat kan wel recht gezet worden” en we kregen de € 1000,00 borg terug.

Al met al een prima service en een top vakantie zeker voor herhaling vatbaar.