Reis verslag Hawaii

Hiking Hawaii

 

Avontuurlijke pensiontocht met dagwandelingen

 

18-daagse avontuurlijke rondreis van 14 juli tot en met 1 augustus 2004.

 

 

1^e dag.

 

Gisteren hebben we onze cavia's naar Henk en Gerda gebracht. Dit houdt in dat de vakantie er aan zit te komen.

We staan 'pas' om vijf uur op en gaan met onze eigen auto naar Marchien. Marchien zal ons naar het treinstation in Coevorden brengen. Het scheelt trouwens maar weinig of we moeten eerst bij de dokter langs, want ik rijd namelijk Willem over de voeten. Gelukkig heeft hij zijn bergschoenen aan en de schade valt dan ook mee.

Marchien brengt ons naar het treinstation in Coevorden. We gaan in Coevorden met de trein van halfzeven richting Schiphol. We vertrekken vanaf Coevorden in plaats van Nieuw-Amsterdam, omdat we dan een uur later uit huis kunnen vertrekken. We hoeven nu 'pas' om vijf uur om te staan en anders hadden we om vijf uur weggemoeten.

Het vliegtuig komt al te laat aan en we vertrekken daardoor pas tegen kwart voor twaalf, ruim een half uur later dan gepland. Eigenlijk valt dat best nog wel mee. We gaan van Schiphol naar O'Hare in Chicago. Van Chicago gaan we naar San Francisco en tenslotte steken we de Pacific Ocean over naar Honolulu. Het is al ver in de avond als we aankomen op Oahu in Honolulu. Het is nog ongeveer een half uur rijden met de bus naar hotel Marc Suites in Waikiki. Als we in het hotel aankomen gaan Willem en ik niet meer naar de bar, maar gaan direct naar onze kamer; pitten, want we zijn moe. We zijn vandaag de halve wereld rondgereisd en het is nog steeds donderdag; een bijzondere gewaarwording, tijdsverschil.

 

 

2^e dag.

 

Er is geen ontbijt in het hotel te krijgen, dus gaan we met een paar reisgenoten op zoek naar een ontbijtgelegenheid. Dat lukt en ik geniet van een heerlijk ontbijt.

Met Leny, Caroline, Robert en uiteraard Willem ga ik naar Diamond Head. Onderweg naar het beginpunt van Diamond Head, Monsarrat Avenue/Diamond Head Road worden we vanuit een de achterbak van een vrachtauto bekogeld met 'rinkelende kattenballetjes'. Waarom ????????

 

Diamond Head is een oude vulkaankrater en een bekend oriëntatiepunt in Waikiki. Vliegtuigen die de landing hebben ingezet voor Honolulu International Airport, maken bij Diamond Head altijd een bocht en de bezoekers op de top van de vulkaan kunnen de vliegtuigpassagiers bijna zien zitten.

 

We beginnen aan het één km lange voetpad naar de 232 m hoge top (Leahi Point). We slingeren van links naar rechts langs de berg en het kost ons bijna een uur om op de top te komen. Onderweg zie ik mensen op sportschoenen, op naaldhakken, op slippers, op blote voeten en mensen van wel 150 kilo. En dat gaat allemaal naar boven. Vlak voor de top beklim ik twee trappen en ga door een donkere tunnel, maar het is uiteindelijk de moeite waard. Boven op de top heb ik een geweldig uitzicht over Waikiki Beach, Honolulu, het eiland Oahu en de Grote Oceaan. Na een tijdje lopen we terug naar beneden, naar Waikiki Beach. Op een terras drinken we wat. Terwijl wij gezellig zitten te eten en te drinken, scharrelt er een vrouw haar kostje bij elkaar uit de vuilnisbakken; ze schoort een blikje cola en wat patat. We lopen verder over één van de beroemdste stranden ter wereld; Waikiki Beach.

 

Waikiki Beach is een vier km lange kuststrook met een zandstrand. Het is een populair centrum met veel hotels, appartementen, restaurants en drukke winkelstraten.

Het drukke strand van Waikiki is niet echt spectaculair, hoewel er veel over is geschreven en gezongen. Aan de Kalakaua Avenue ligt de pier die erg in trek is bij jonge surfers. Vlakbij deze pier staat ook het standbeeld van de beroemde Hawaiiaanse surfer Duke Pao Kahanamoku, die beschouwd wordt als de 'vader van International Surfing'. Duke was tevens een vermaarde olympische zwemmer, die tussen 1912 en 1932 drie gouden medailles won. Van 1934 tot 1960 was hij daarnaast sheriff van Honolulu.

 

Bij Planet Holywood drinken we wat. Ik bestel een cappucino en deze is zo geweldig lekker, dat ik er nog maar eentje bestel. Mens wat lekker. We moeten ons haasten om op tijd terug te zijn bij het hotel om naar een restaurant te gaan. Na het eten ga ik direct pitten, althans dat is de bedoeling. Mijn benen staan behoorlijk in de 'brand' door de warmte. Maar ik kan de slaap niet vatten; misschien heb ik toch last van een jetlag.

 

 

3^e dag.

 

Rond negen uur zijn we onze kamer al uit, want we moeten op tijd naar het vliegveld. We vliegen naar Kauai; bijgenaamd Garden Island.

 

Kaui is eigenlijk de top van een massieve vulkaan die ongeveer zes miljoen jaar geleden langzaam uit de zee omhoog rees. De twee belangrijkste pieken van deze uitgedoofde vulkaan zijn Mount Kawaikini en Mount Waialeale (respectievelijk 1576 m en 1569 m boven de zeespiegel).

Kapitein James Cook was de eerste Europeaan die op 20 januari 1778 aan land ging.

Kauai is alleen per vliegtuig te bereiken, want er zijn geen bootverbindingen van en naar dit eiland. De wegen die er zijn – Highway 50 en Highway 56 – lopen vrijwel uitsluitend langs de kust.

 

Het is dan wel een binnenlandse vlucht en het is maar een vlucht van een half uur, maar toch moeten we minimaal twee uur van tevoren aanwezig zijn. We komen dan ook al behoorlijk vroeg op Lihue Airport aan en vandaar is het een half uurtje met een busje naar Hotel Coral Reef   in Kapaa. Aangezien een aantal gasten nog niet uitgecheckt zijn, kunnen we onze kamers nog niet in. Maar dat is geen probleem, we gaan heerlijk liggen luieren op het grasveld bij het hotel of aan het strand. Nadat de kamers schoongemaakt zijn, zetten we onze spullen in de kamer en lopen daarna het dorpje in om wat inkopen te doen. We zorgen voor een lunch voor morgenvroeg en voor morgenmiddag. Bij een supermarkt schaffen we ons snorkelspullen aan; een bril met een pijpje.

Om half zeven staan we bij het hotel klaar om naar een restaurant te gaan. Het wordt een veganistisch restaurant.

 

Een veganist is een vegetariër, die zich ook onthoudt van zuivelproducten en honing.

 

Zowel het voorgerecht als het voorgerecht bestaat uit sla. Ik moet eerlijk toegeven dat z'n restaurant niet mijn voorkeur geniet. Maar volgende keer beter.

 

 

4^e dag.

 

Om acht uur vertrekken we al richting Haena Beach State Park, voor de Kalalau Trail. Het is maar een uur rijden. We rijden langs één van de mooiste kustlijnen op aarde; de ruige kuststrook Na Pali.

 

De 15 km lange Na Pali is vooral bekend om haar steile kliffen (pali), die zo'n 900 tot 1100 m uit de oceaan oprijzen. Er zijn ook grotten en diverse verlaten zandstrandjes te bekennen. Diepe, groene valleien bevinden zich achter deze steile en vrijwel ondoordringbare kliffen. Slechts enkele moeilijk begaanbare paden (zoals het 18 km lange Kalalau Trail) lopen door dit ongerepte gebied.

 

Over een lengte van 10 km klimmen en dalen we ongeveer 200 m. De trail gaat bijna geheel door tropisch regenwoud en ze is geweldig. Voordat we onze lunchplek bereiken moeten we ons een weg banen over grote keien. Willem glijdt diverse keren het water in en is dan ook zeiknat. Maar gelukkig kan hij tijdens de lunch op Hanakapiai Beach zich een beetje laten drogen. Maar dat gaat niet voor lang, want af en toe regent het.

Na de lunch moeten we dezelfde weg weer terug, want langs de kust kunnen we niet verder.

Het is een drukke trail en dus komen we aardig wat wandelaars tegen. Ergens onderweg stap ik in de modder en ga er tot aan de kuiten in. Dat is geen lekker gevoel.

We lopen terug tot aan Kee Beach. Hier gaan we snorkelen. De onlangs gekochte snorkelspullen komen dus goed van pas. Ik vind het jammer dat ik niet met het pijpje overweg kan. Ik kan moeilijk adem halen, maar krijg wel veel water binnen. Willem ziet de onderwaterwereld dus wel. En de manier waarop hij dat beschrijft spijt het mij dat mij dat niet lukt. Willem beschrijft allerlei mooi gekleurde vissen. Ik probeer dan maar op een andere manier onder water te kijken. En dat is door de duikbril op te zetten (natuurlijk eerst in het glaasje spugen), diep adem te halen en dan onder water te kijken. Het eerste wat ik zie, is een pleister die voorbij komt drijven. Het is nog niet eens een gekleurde pleister. Een neem maar van mij aan, dat dat geen spectaculair gezicht is. Al met al is het voor mij geen succes, dat snorkelen.

Willem heeft dus duidelijk meer succes. Maar waar hij niet goed in is, is om op de afgesproken tijd terug te zijn bij de bus. We moeten bijna een kwartier op hem wachten.

Terug in het appartement nemen we een heerlijk douche. En om kwart voor zeven gaan we met een taxi naar een Thais' restaurant. Het eten kan daar in ieder geval niet minder zijn dan gisteravond in het veganistisch restaurant. Dat vond ik maar niks.

En inderdaad, het eten is bijzonder lekker.

 

 

5^e dag.

 

Willem staat vroeg op, hij is van plan te gaan fietsen met Leny, Bianca, Rico en Liliane, tenminste ze hebben fietsen gehuurd. Ik ga niet mee, ik heb geen zin in met uitsloven op een fiets.

Ik gooi in het appartement alles uit mijn tas en ga deze maar eens opnieuw inrichten. Het is een beetje een onoverzichtelijke zooitje in mijn tas.

Om negen uur ga ik met Caroline ontbijten aan de overkant van de straat, bij Kount Kitchen.

Bij het bestellen worden we al vreemd aangekeken, maar we snappen er niets van. We bestellen toch gewoon ontbijt! Nou als het geheel geserveerd wordt, wordt het ons wel duidelijk waarom we zo vreemd werden aangekeken. Het is me daar toch een partij voedsel wat gebracht wordt. Wat we niet meer op kunnen, krijgen we in een 'doggy bag' mee. Dat schijnt daar heel normaal te zijn, maar ik vind het een beetje gênant. Het overgebleven ontbijt brengen we naar onze kamers (kan ik altijd nog beslissen wanneer ik het weg wil gooien). We hebben nu onze handen vrij om te shoppen. Maar helaas voor ons zijn er niet veel winkels.

Tegen een uur of elf is Willem terug en hij vertel enthousiast over de route die ze hebben gefietst. Ze zijn onder andere langs de gevallen King Kong gekomen. Ik ga verder met het herschikken van mij tas. Dit blijkt toch nog een een hele klus te zijn.

Zo rond een uur of een vertrekken we naar het Kokee State Park. Onderweg zie ik veel koffieplantages. We gaan bij Waimea Canyon Lookout uit de bus. Twee bijzondere ganzen staan bij de ingang op ons te wachten. Het zijn twee nene's. Ik sta een poosje naar deze twee te kijken, want ik weet niet helemaal zeker of ze wel echt zijn. En ja hoor, ze bewegen.

 

De Waimea Canyon (bijgenaamd de 'Grand Canyon of the Pacific'), is een 10 km lange,

1,6 km brede en ongeveer 1100 m diep ravijn. De kleurrijke rotswanden zijn behangen met groene planten. De Waimea Stream, een kleine rivier, vloeit door de canyon en stroomt vervolgens in de buurt van Waimea in de oceaan.

 

De kleuren doen me inderdaad denken aan de Grand Canyon, welke ik vorig jaar heb gezien.

Deze canyon is wat kleiner dan de echte 'Grand Canyon', maar niet minder indrukwekkend.

We rijden verder naar Kokee State Park. Hier zullen we drie nachten in houten blokhutten verblijven, op 1100 m hoogte. De hutten liggen erg rustig. We hebben een hut met een paar slaapkamers, een keuken en een douche/toilet. We hebben een hut voor ons tweeën. Als ik op de veranda sta voel ik me net of ik in een aflevering van Yorin Travel ben terecht gekomen.

's Avonds verzamelen we ons met z'n allen in de cabin van Bianca, Caroline en Leny. In deze hut wordt gekookt en gegeten.

 

 

6^e dag.

 

Om acht uur gaan we weer naar de hut van Bianca, Caroline en Leny om te ontbijten. Nadat alles is opgeruimd vertrekken we voor de Na Pali Overlooks trail. Het hoogteverschil is ongeveer

600 m. Het pad is behoorlijk modderig en glad. Prompt ga ik dan ook onderuit. Ik val op mijn hand, maar gelukkig heb ik er geen last van. We lopen door een mooi bos met passievruchten, gember en frambozen. In de dichte begroeiing moeten vogelsoorten als iiwi en amakhihi huizen. Ik heb deze helaas niet kunnen ontdekken. Zo in een keer houdt het bos op en wandelen we over een kale bergrug naar een uitzichtspunt over de wilde Napali kliffen, op ongeveer 650 m hoogte boven de zeespiegel. Het is behoorlijk heet en lunchen zonder schaduw is geen goed plan, dus gaan we met z'n allen onder een boom zitten.

Bianca deelt mee dat een gedeelte van de reis is omgegooid. Dit houdt in dat we een trail missen.

Willem en ik hebben daar geen problemen mee - het stond in de reisbeschrijving dat dit zou kunnen gebeuren -, maar een aantal hebben daar toch wel problemen mee.

Mijn hand begint nu toch wel erg pijnlijk te worden en ik kan met die hand de wandelstok niet meer gebruiken, vervelend.

Na acht uur wandelen zijn we dan eindelijk terug bij onze hut en ik ben best wel aan het eind van mijn latijn. Ik ga in de douche op de grond zitten en laat een straal warm water over me heen lopen. Zo blijf ik een tijd zitten en kom weer helemaal tot leven.

Ik heb niet veel avondeten gehad, eigenlijk was ik daar toch nog wel een beetje te moe voor.

Vroeg naar bed is de beste remedie. Als we teruglopen naar onze eigen hut zien we een hele mooie sterrenhemel (melkweg) en omdat het zo donker is, is deze dan ook heel duidelijk te zien.

 

 

7^e dag.

 

Aangezien een gedeelte van de reis omgegooid is, is er gisteravond nog geopperd om vandaag de gemiste trail alsnog te gaan doen (indien mogelijk). En dan heb ik het over de Alakai Swamps Trail. De Alakai Swamps is een oude vulkaankrater en volgens statistieken is dit de natste plek op aarde. Willem ziet deze trail wel zitten en samen met Caroline, Leny, Bianca en Robert.

Ik doe met de rest van de groep de canyontrail. We vertrekken om 09.15 uur bij de lodges. We lopen wat rondjes komen uiteindelijk bij Puu Hinahina Lookout. Een heel mooi uitzichtspunt, maar dit is niet het uitzichtspunt wat we voor ogen hadden. Maar het maakt niet uit, want vanuit hier hebben we ook een geweldig uitzicht op de magnifieke Waimea Canyon. We zullen wel een afslag gemist hebben; maakt niet uit. Bij het uitzichtspunt lopen veel hanen en kippen rond en ook zijn er veel vogels te vinden. De kippen zijn vroeger uitgezet als voedsel voor de zeevarenden, maar ze zijn nu alleen nog in grote getale in het wild te vinden. De kippen komen helaas allemaal af op de restanten van wat de bezoekers allemaal achter laten. Ondanks het feit dat het er erg rumoerig aan toegaat bij de parkeerplaats, rusten we hier toch een poosje. Zodra we het bos weer inlopen, zijn we verlost van de krijzende vogels, e.d. We lopen langs de kliffen naar een ander uitzichtspunt.

In de canyon vliegen de helikopters heen en weer met toeristen. Je ziet ze amper, maar je hoort ze wel. Drukke business in de canyon. We lopen en we lopen en af en toe ontstaat er discussie waar we os nu eigenlijk bevinden. We gaan van de ene trail naar de andere trail, maar uiteindelijk hebben we toch het juiste pad te pakken. Al met al wandelen we toch zo'n zes uur per dag.

Terug bij de lodge neem ik een heerlijke douche. Ik wrijf mijn hand weer in met arnica en maar hopen dat het een beetje wonderspul is.

Willem brengt met Robert, Leny, Bianca, Caroline een bezoek aan de Alakai Swamps. Dit is een oude vulkaankrater en volgens de statistieken de natste plek op aarde. Op mooi weer hoeft men dan ook niet te rekenen. De dichte vegetatie en de ontoegankelijkheid hebben gezorgd voor een mysterieus oerlandschap, bijna altijd in mist en wolken gehuld. Dit is een van de lokaties waar Jurassic Parc werd opgenomen. Pech voor de groep, want het was er heet en ze hadden nu niet het idee dat dit nu de natste plek op aarde was.

 

 

8^e dag.

 

Vandaag gaat het een reisdag worden. Om zeven uur ontbijten we en om acht uur vertrekken we naar het vliegveld. Het is ongeveer twee uur rijden en we moeten nog tot 12.00 uur wachten voordat we de lucht in kunnen. Vanaf Lihu'e Airport vliegen we via Honolulu naar Maui. We kijken op de kaart en besluiten om, in verband met het uitzicht, links in het vliegtuig te gaan zitten. Maar wij waren niet de enigen die dit dachten, want alle plaatsen aan de linkerkant bij het raam zijn al bezet, dus dat gaat mooi niet door. Het positieve is, dat we mee kunnen. Bij de tussenstop in Honolulu verlaten heel wat mensen het vliegtuig en wij bezorgen ons een plaats aan de linkerkant van het vliegtuig. Wat voor een type vliegtuig het is weet ik niet, maar het ziet er aan de binnenkant mooi uit; blauw met rode leren bekleding, en het zit nog lekker ook.

Maar de plaatsen aan de linkerkant van het vliegtuig zijn voor het aanvliegen op Honolulu de beste plaatsen, maar voor het aanvliegen op Maui zijn dit juist de plaatsen waar je het minst kunt zien. Dus vette pech voor ons.

We gaan met busjes naar Maui Lu Resort in Kihei, ongeveer een half uur rijden. We gaan overnachten in luxe appartementen.

Het is beslist niet goedkoop op Hawaiï. Het geldt vliegt er dan ook door, meestal gaat het op aan eten. Ik heb nog maar vijf vingerhoedjes gescoord, dus daar ligt het niet aan.

In de loop van de middag lopen Willem en Tjip naar een winkelcentrum om cadeautjes te kopen voor Robert en Leny. Robert is morgen jarig en Leny vrijdag.

Zaterdag a.s. is een vrije dag ter eigen invulling. Met z'n vijfen (Willem, Robert, Leny, Caroline en ik) besluiten we om een auto te huren en zaterdag op ontdekkingsreis over Maui te gaan. De auto kan geregeld worden bij de receptie van het appartementencomplex.

Bianca moet boodschappen doen en Caroline en Leny en ik gaan met haar mee. We lopen naar een bushalte en wachten en wachten en wachten. Maar een bus, ho maar. We beginnen maar te lopen, maar we hebben geen idee hoever het winkelcentrum is. Onderweg worden we opgepikt door een aardige Nederlandse mevrouw met haar dochtertje. Zij neemt ons mee naar het winkelcentrum; wat overigens nog een heel eind lopen was geweest. De Nederlandse mevrouw is ook bereid om ons weer mee terug te nemen, maar helaas hebben we geen tijd afgesproken en als we met de boodschappen weer terug zijn op de parkeerplaats is ze verdwenen. Het zal haar wel te lang hebben geduurd. Dus wordt er een taxi gebeld.

's Avonds eten we in een Hawaiïaans restaurant. Het klinkt heel sfeervol, maar het is een afhaalrestaurant. Maar desondanks hebben we er heerlijk gegeten.

Voordat we weer met een taxi terug naar Maui-Lu gaan koop ik bij een winkeltje aan de overkant nog snel even een vingerhoedje.

 

 

9^e dag.

 

Vandaag is Robert jarig en tijdens het ontbijt wordt er voor hem gezongen.

Vroeg in de ochtend rijden we naar de top van de Haleakala.

 

Haleakala is een vulkaan op 3.055 m hoogte, vaak boven de wolken uitstekend. Het is de grootste slapende vulkaan op aarde, één bonk massief gesteente, met een bijzonder magnetisch veld. Dit, samen met de ijle lucht, de intense zonnestraling en het maanlandschap zorgen voor een haast hallucinerende omgeving. Nadat we Kahului verlaten, begint de uitstekende geasfalteerde weg al heel langzaam te stijgen. De Haleakala Highway is de kortste weg ter wereld die direct vanaf de zeespiegel naar de top van de berg voert.

 

Onderweg komen we honderden downhill bikers tegen, welke voor ongeveer 100 dollar een downhill bike huren en via de geasfalteerde Haleakal Highway 61 km naar beneden scheuren.

Het lijkt me levensgevaarlijk, maar er zal wel over nagedacht zijn. In ieder geval levert het degene die de fietsen verhuurt een aardig centje op.

Terwijl we via talloze kronkelbochten naar boven worden gereden, vertelt een enthousiaste buschauffeur anderhalfuur lang over Maui en hij noemt de naam Haleakala in zijn enthousiasme ik weet wel niet hoevaak. In ieder geval heeeeeeeeel vaak. Het landschap verandert tijdens de tocht volledig van gedaante: van stranden en suikerrietvelden, ananasvelden, via tropische regenwouden, tot het absoluut verlaten maanlandschap op de top van de Haleakala.

Op een hoogte van bijna 3.000 m boven de zeespiegel stoppen we bij het bezoekerscentrum.

 

Het Haleakala National Park werd gecreëerd om de unieke hoedanigheden van de Haleakala Crater in stand te houden. De Haleakala (Huis van de zon) was ooit een gevreesde vulkaan, maar hij heeft de laatste tweehonderd jaar geen activiteit meer vertoont.  

 

Vlakbij de bergtop staat Science City, een wetenschappelijk complex van de Universiteit van Hawaiï. Dit complex is helaas niet toegankelijk voor publiek. Dus wordt er alleen maar een foto van gemaakt. Science City bezit observatoria en satelliet-volgstations.

Vanaf het bezoekerscentrum lopen we de Sliding Sands Trail en dalen z'n 900 m af naar de bodem van de krater. Het is lopen over as en dat is best wel zwaar. Steeds opnieuw zijn er verschillende uitzichten te zien; geweldig al die verschillende kleuren. Een 'maanlandschap' kan toch eigenlijk heel kleurrijk zijn. Aangezien het een lange wandeling zal worden, staan we weinig stil onderweg. Bovendien is het heet en er is weinig of geen schaduw. Onder de paar bomen welke er staan, staan paarden met ruiters.

Bij de Bottomless Pitt (dit is een lavaspuiter van ongeveer 20 m diep) maken we een extra rondje en gaan dan verder met de Halemau'u Trail.

En we komen dan bij de Silversword Loop. Hier vinden we de zeldzame zilverzwaardplant (silversword).

 

De silversword bloeit slechts eenmaal alvorens dood te gaan. Nadat deze spectaculair ogende plant met zijn tientallen zilverkleurige bladen –die inderdaad enigzins lijken op kromme sabels- tussen de vijf en de twintig jaar heeft kunnen groeien, ontstaat er een tros van honderd tot vijfhonderd bloemen in gele en roodpaaarse tinten. De bloemsteel, die in mei of juni begint te groeien, bereikt een hoogte van 1 tot 2,5 m in juli en augustus. Elke bloem bevat honderden zaadjes. Terwijl deze zaadjes zich ontwikkelen, sterft de silversword langzaam af.

 

We lunchen in de zon op een grote kei.Tjip trakteert ons op een bereklauw, heerlijk zoet. Na de lunch gaan we verder met de Halemau'u Trail. We komen bij een hut, daar rusten we nog even en beginnen dan aan het laatste heftige stuk van de trail. Via een lavaveld loop ik de berg op. Het is ruim 400 m klimmen en na zo'n lange en hete dag zal dat niet gemakkelijk zijn. Maar ja, ik zal toch naar boven moeten. Één uur en drie kwartier doe ik er over en ik heb het best wel moeilijk onderweg. De zon schijnt de meeste tijd recht in mijn gezicht en daardoor is het pad soms moeilijk te vinden. Maar ik ben best wel trots op mezelf dat ik toch boven aankom (ik kon niet anders). Willem is er trots op dat hij drie kwartier eerder boven is (nou, gefeliciteerd).

's Avonds worden er pizza's aan gerukt; heerlijk na zo'n dag.

 

10^e dag.

 

Een paar dagen geleden hebben we een auto gehuurd en er komt nu iemand langs van het autoverhuurbedrijf. Caroline en Leny gaan mee om de auto op te halen. En rond een uur of negen gaan we met z'n vijfen op pad; Willem, Robert, Caroline, Leny en ik.

We reizen af langs de kust naar het noorden van het eiland –met Caroline achter het stuur-.

Er zijn niet zo heel veel plaatsen om te snorkelen, maar we kiezen Olowalu uit, om te gaan snorkelen. We planten de auto in de schaduw en zoeken verkoeling onder de bomen. Iedereen zoekt het water op, maar ik offer me op om op de spulletjes te letten (hoef ik tenminste niet te snorkelen).

Willem maakt gebruik van zijn nieuwe flippers; weer een gelukkig mens er bij. Ook maakt hij onderwaterfoto's, met de onderwatercamera van Kim.

Als iedereen terug is uit het water, wordt Leny in het zonnetje gezet, ze is vandaag jarig. We omhangen haar met een heuse Hawaaiaanse bloemenkrans. Ze ziet er heel feestelijk uit.

Van de snorkelplaats gaan we naar Laheina.

 

In het zonnige havenstadje Laheina zijn nog sporen te vinden van het tijdperk van de walvisvaart, dat in 1819 begon en vier decennia zou duren. Om de herinnering aan dit tijdperk levend te houden, werd een restauratieproject opgezet met het doel zoveel mogelijk huizen, gebouwen e.d. uit die tijd te conserveren.

 

We lunchen ergens in een restaurant; met z'n allen nemen we fish en chips. En bij alles wat we bestellen krijgen we een vers bloemetje op het bord geserveerd.

Van het centrum van Lahaina gaan we –met de auto- naar de Lahaina Kaanapali & Pacific Railroad Sugar Cane Train, een replica van een stoomlocomotief uit 1890 en diverse wagons.

Willem wil dit graag zien, dus pakken we dit ook maar even mee.

We gaan weer op weg terug en stoppen bij Papawai Point. Vanaf dit uitzichtspunt heb je uitzicht op drie eilanden, waaronder Molokini Island.

We zijn nog lang niet uitgereden en we verlaten de kustweg en gaan het binnenland in, op weg naar de Iao Valley.

 

In de Iao Valley bevindt zich de Iao Needle, een opmerkelijke, van dichte vegetatie voorziene steile rotsformatie, die vanaf de dalbodem oprijst en een hoogte van 685 m bereikt.

 

Het is verboden om van een brug af te duiken en wat doet de jeugd; juist ja, duiken vanaf de brug. Er is een tuin bij met geweldig mooie planten. Uiteraard zie ik er de hibiscus, aunty lue ti plant, monstera, heliconia, taro (olifantsoor), de advocado en wellicht nog veel meer, waarvan ik de namen ooit eens zal opzoeken. Op een parkeerplaats zien we een lange linousine staan, deze heeft acht raampjes en wordt gebruikt voor een bruiloft. Ik werp een blik in de limousine en ik zie dat deze van binnen helemaal is ingericht voor een feestje, met champagneglazen en roze linten.

We hebben nog niet genoeg van snorkelen, dus zoeken we nog een plaatsje op waar we (en ik bedoel eigenlijk die anderen) opnieuw het water in kunnen. We rijden naar Kamaole Beach

Park 2. Hier zoeken we een plek in de schaduw. Ik pas weer op de kleren, maar uiteindelijk wil ik toch ook wel het water in. En zo geschiedde. Ik probeer te snorkelen, maar helaas is snorkelen niet aan mij besteed. Ik krijg alleen maar water binnen, via het pijpje en via de mond.

Zal we helemaal aan mij liggen. Gelukkig kan Willem wel overweg met zijn pijpje en flippers. Als iedereen is uitgesnorkeld gaan we terug naar het appartementencomplex.

'Avonds eten we bij een restaurant in een winkelcentrum, heerlijk op een overdek terras.

 

 

11^e dag.

 

Vandaag zal het een reisdag worden, maar gelukkig hoeven we niet zo vroeg te vertrekken. We kunnen op ons dooie gemak de tassen inpakken.

Zo tegen elf uur gaan we op pad. Uiteraard zijn we weer vroeg op het vliegveld. Twee uur voor vertrek moeten we ook hier weer aanwezig zijn, zelfs bij een vlucht van het ene naar het andere eiland. We vliegen vandaag naar Hawaiï, oftewel The Big Island. We vliegen weer via Honolulu Airport op Oahu. We zien in de verte de voor ons bekende Diamond Head. We kunnen helaas niet blijven zitten en moeten er dus uit. Na ongeveer een uur wachten kunnen we opnieuw in een vliegtuig stappen en gaan we op weg naar The Big Island. Vlak voordat we landen zien we vanuit de lucht de Akaka Waterfalls. Op het vliegveld Hilo International Airport duiken we in een minibusje van Jack's Tours. Met Louren van Jack's Tours gaan we naar een waterval. Misschien raadt je het al, we gaan naar de Akaka watervallen. Maar voordat we bij de watervallen zijn, lopen we eerst door een geweldig tropisch regenwoud. Ik zie prachtige bloemen en planten. Zoals torch ginger, banyan tree, red ginger, bamboe, e.d.

Van de paradijselijke omgeving van Akaka Falls gaan we verder naar het Hawaiï Volcanoes National Park, waar we voor drie nachten onze intrek nemen in Holo Holo In. Holo Holo In is een budget accommodatie in het hart van Volcano Village. De dames slapen op een kamer en de heren slapen ook op een kamer; het is net een jeugdherberg.

We maken met z'n allen het avondeten klaar en ik ga na het avondeten lekker vroeg naar bed.

 

 

12^e dag.

 

Na een heerlijk ontbijt vertrekken we voor een wandeling door misschien wel het meest 'explosieve' natuurpark ter wereld; Hawaiï Volcanoes National Park. De vulkanen hier zijn actief en als het mee zit kunnen we alle mogelijke vulkanische verschijnselen waarnemen.

Bij een postkantoor koop ik nog gauw wat postzegels, voor de laatste kaartjes. We wandelen door het regenwoud, uiteraad weer met geweldig mooie planten en bloemen. We gaan ondergronds de Thurston Lava Tube door. Deze tunnel is door lava gecreëerd. Weer bovengronds dalen we, opnieuw wandelend door het regenwoud, tot in de Kilauea Iki (=klein) Crater. De immens kleine poppetjes in de krater zijn van bovenaf amper te zien, maar hoe verder we naar beneden komen, hoe duidelijker zijn ze te zien. Stoomwolken op de bodem van de krater verraden waar magma dicht aan de oppervlakte komt. Willem is met Caroline bezig mineralen te zoeken op de bodem. Ik loop gewoon door de krater te genieten van alles om me heen, maar het is wel erg warm. De hitte komt niet alleen van boven, maar ook van beneden. De stoom uit de gaten is heel heet en ik verbrand dan ook bijna mijn handen. Het is verbazingwekkend dat er tussen het vele overwegend donkere lava toch nog soms mooie gekleurde plantjes te vinden zijn. De meeste plantjes vallen op, omdat ze meestal iets roods bij zich hebben. Aan de rand van de volgende krater lunchen we. Het is een prachtige plek om te lunchen, want we hebben van hier de gehele bodem van de Kilauea Cadera voor ons. Langs de Sandalwood Trail, over de rand van de krater komt tussen de bomen op meerdere plaatsen stoom omhoog. Een eindje verderop wandelen we langs zwavelbanken. We zien ze niet alleen, maar we ruiken ze ook. In het Kilauea Visitor Center laten we ons goed voorlichten over het gebied en over de vulkanen. We kopen hier nog wat boekjes over vulkanen. We steken de parkeerplaats over en gaan naar het Volcano House.

 

Het Volcano House is een historisch hotel (oorspronkelijk gebouwd in 1846) dat het hele jaar geopend blijft. Dit is het enige hotel in het park. Dit unieke hotel is gebouwd op de rand van de Kilauea Krater. Als je op het terras staat hebt je een geweldig uitzicht op de krater.

 

In het hotel drinken we wat en kopen soeveniers, o.a. een schildpad voor Caroline. Ze is helemaal gek van schildpadden (turtle). Van het Volcano House tot aan de Crater Rim Trail lopen we over weg welke in de loop der jaren steeds opnieuw is ingestort door aardbevingen.

Via deze trail zijn we na ongeveer 7½ uur wandelen terug bij Holo Holo In. Hier wordt eten gemaakt voor vanavond en gelijk voor morgenavond erbij.

 

13^e dag.

 

We lopen dezelfde weg als gisteren, tot aan de Thurston Lava Tube. We gaan er nu niet doorheen, maar deze keer gaan we er langs. Na een paar kilometer wandelen door het regenwoud beginnen we aan de Devastation Trail. De Devastation Trail voert ons langs de resten van een regenwoud dat door een eruptie van de Kilauea Iki in 1959 werd weggevaagd. We lopen heen en terug dezelfde weg. Op de terugweg vindt Caroline de tranen van Pele.

 

Kleine stukjes lava die hoog in de lucht worden geslingerd, krijgen een typische druppelvorm. Het uiteinde is langgerekt en loopt uit in een lange draad. Zij bestaan uit zwart glas, omdat ze in korte tijd zijn gestold nog voordat het aardoppervlak werd bereikt. Deze druppelvormige lavavormpjes noemt men Pele's tranen.

.

We lopen verder door het regenwoud en kijken op de randen van de Kilauea Caldera naar het desolaat maanlandschap van zwarte velden van pahoehoe lava. We dalen af in de Caldera en lopen door deze heen.

 

Pahoehoe lava is een zeer vloeibare lava die aan zijn oppervlakte gladde en touwachtige structuren vertoond. De lava beweegt zich snel voort. Er zijn snelheden gemeten van 50 km per uur. Aan zijn oppervlakte stolt het. Er vormt zich een dunne harde laag en deze wordt meegevoerd door de steeds verder stromende lava. Er vormen zich plooien die over elkaar heen buitelen. Er ontstaat een touwachtig uiterlijk. De gassen in de lava vormen mooie gasbubbels als het stolt.

 

Halverweg de Kilauea Caldera komen we de jongste uitbarsting van 1987 tegen. Het is duidelijk te zien waar de uitbarsting plaats heeft gevonden. De brosse lava is nog duidelijk aanwezig. Het puimsteen van recente erupties vormt hier dikke lagen. Een heel apart gevoel geeft dat. Ik zie en 'voel' zelfs de verwoesting van destijds rond om me heen. We lopen verder richting de Halemaumau Crater. De Halemaumau Crater is een crater binnen in de Kilauea Caldera. In 1974 was de Halemaumau Crater nog een verzengde vuurzee, waarvan de oppervlakte 10 tallen meters steeg en daalde. En daar loop ik nu langs.

We lopen naar het eind van de trail en werpen daar nog een laatste blik op de krater. Aan de rand van de krater liggen de offers voor Pele (god van het vuur). De offers bestaan uit fruit, e.d. Ik weet niet of Pele daar van houdt, maar dat maakt ook niet veel uit. Ze liggen er.

Willem heeft olivijn gevonden in de krater. Dat is een mooie aanvulling voor zijn verzameling mineralen, en het mooie is dat hij het zelf heeft gevonden.

We zijn eerder bij de afgesproken plaats dan dat de bedoeling is. Dus is de bus er nog niet en dat wordt dan wachten geblazen. Er is geen schaduwplekje te vinden en het is wel erg warm. Ik ga zoveel mogelijk met de rug naar de zon zitten (net of dat wat helpt). We nestelen ons met z'n allen achter of bovenop of voor een rots. Maar echt schaduw komt er niet van die rots. Dit doet me denken aan Tunesië. Daar stonden de schapen allemaal bij elkaar onder een boompje waar amper schaduw van af kwam. Een groot deel van het landschap is bedolven onder lava die nog maar enkele jaren geleden omlaag kwam stromen.

Willem heeft geen zittend achterwerk en gaat met Leny naar een krater een eind verderop.

Als we eindelijk in het busje zitten (gelukkig even uit de zon) rijden we over de Chain of Craters Road naar een plaats waar de weg is overstroomd met 'verse' lavastromen. De laatste overstroming was van 1982, dat kon ik zelfs nog zien (er stond een bordje met een jaartal bij). Er staat een busje met een serie Japanners er in. Je voelt hem al aan komen; allemaal gaan ze stuk voor stuk met het bordje op de foto en hup weer terug in de bus.

Een eindje verder pikken we Willem en Leny op en de bus gaat weer verder.

Een poosje later stopt de buschauffeur opnieuw en wijst ons 'het hoofd van Pele' aan in een a'a lava veld. Het is een brok lava en als je goed kijkt (en dat doe ik) kun je inderdaad in dat brok lava een gezicht herkennen. Dat moet het hoofd van Pele zijn, dat kan niet anders.

 

A'a lava is lava met zeer ruw oppervlak. De lava beweegt zich bij een uitbarsting traag voort.

De voorkant ziet er uit als een langzaam bewegende wand, waarvan steeds brokken afrollen die weer overreden worden door de wand. De gasholten zijn onregelmatig van vorm. Meestal stroomt de lava uit als pahoehoe. Op de hellingen van de vulkaan legt het grote afstanden af. Gaandeweg koetl de lavastroom af en vloeit minder gemakkelijk uit of het bereikt een lagte, waarin het minder gemakkelijk wegstroomt. De lava wordt steeds taaier. Er ontstaat een lavafront dat uit gestolde lava bestaat en dat een kern van gloeiende lava bevat die gevoed wordt doot snelstromende rivieren van pahoehoe lava. Dit veroorzaakt een drukt op het front van de lavastroom, waardoor deze hoger wordt en langzaam door blijft 'rollen'. De lava in z'n front en er bovenop wordt zeer sterk door elkaar gehutseld. Wanneer de aanvoer van verse lava stopt, dan zal ook het lavafornt niet meer verder gaan. Het resultaat is een hoge wal die jarenlang in het veld herkenbaar zal blijven en waarvan de scherpe kanten van het gesteente het veld bijna ontoegankelijk maakt.

 

We gaan op weg naar de plek waar hete lava van de Pu'u O'o in zee stroomt.

 

Van januari 1983 tot januari 1997 is 96 vierkante km land, zeven procent van Kilauea, door stromen bedekt, voornamelijk door de Pu'u O'o- en de Kupaianaha-openingen. Het totale voluma aan lava is ongeveer anderhalf miljoen kubieke km en de stromen hebben 181 huizen en een bezoekerscentrum van het National Park verwoest. 16 Km weg langs de kust is bedekt en meer dan twee km² nieuw land is aan Hawaiï toegevoegd.

 

Grote stoompluimen verraden waar de hete lava in zee stroomt. Als we bij de plaats komen tot waar we met het busje kunnen komen, zien we z'n drie km lange rij auto's staan. Dus het is dringen geblazen bij de kust. Daar de lavastroom voortdurend wijzigt, is de 'verzamelplek', waar de lava in zee stroomt, ook steeds anders. De weg langs de kust is op veel plaatsten overspoelt door lava en is dus niet meer begaanbaar. Waar de weg stopt en de lava (al afgekoeld hoor) begint, worden we uit de bus gelaten. We lopen in een lint van mensen nog zo'n 35 minuten over 'de plek'. Onvoorstel wat ik zie; verse lava dat zomaar in zee stroomt, onvoorstelbaar dat ik daar net overheen ben gelopen.

Ik moet er wel even bij vermelden dat de verse lava door lavatunnels naar zee stroomt. De hete lava is zo dichtbij en toch ook weer veraf, want het zijn natuurlijk Amerikanen, niet te dicht bij komen. Stel je voor dat er iets gebeurt. Maar met een verrekijker is het goed te volgen. We blijven tot half acht kijken en besluiten dan om terug te gaan, want het begint al aardig donker te worden. Gelukkig hebben een aantal van ons zaklampje bij zich (Willem en ik uiteraard ook). Over de terugweg doen we ruim een uur en het viel niet mee om in het donker de weg te vinden over de lava. Best wel een beetje gevaarlijk. Weer terug in de bus is iedereen nog heel duidelijk onder de indruk van de verse lava. Weer terug in Holo Holo In doen we ons te goed aan soep en macaroni.

Na zo'n heerlijke maaltijd ga ik direct naar bed; ik ben behoorlijk moe en ik vind dat ik mijn bed wel heb verdiend.

Buiten regent het behoorlijk en ik kan daar goed op slapen.

 

 

14^e dag

 

Na het ontbijt pak ik mijn spullen in mijn tas en ik neem aan dat Willem hetzelfde doet met zijn spullen, we sliepen immers apart.

Dezelfde buschauffeur van gisteren staat klaar op de weg bij Holo Holo In. We laden het hele handeltje in het busje en gaan op weg naar Punalu'u Beach. Op het zwarte strand van Punalu'u Beach zijn behalve kokospalmen ook een aardig aantal Groene Zeeschildpadden te vinden. Deze liggen heerlijk te luieren op het strand. Dit strand is een van de weinige plekken op aarde waar ze op strand liggen te luieren. Via bordjes worden te toeristen verzocht om niet te dicht bij te komen.

 

De Groene Zeeschildpad wordt ook wel Soepschildpad of Honu genoemd. Ze kunnen wel 200 kilo wegen en algen zijn hun hoofdvoedsel, welke groeit op koraalriffen en op rotsen dichtbij de kust.

Vandaar dat ze ook op het vaste land te zien zijn.

 

Van de Soepschildpadden gaan we naar Pu'uhonua o Honaunau National Historical Park.

 

Pu'uhonau o Honaunau wordt ook wel Place of Refuge genoemd. Dit toevluchtsoord werd in de 15^e eeuw gesticht als een vrijplaats voor mensen die een 'tweede kans' in het leven kregen. Sommigen hiervan hadden inbreuk gemaakt op de kapu, de heilige wetten. Volgens deze zeer strenge wetten mocht bijvoorbeeld niemand in de onmiddelijke nabijheid van het opperhoofd komen, of in diens schaduw wandelen of zijn bezittingen aanraken. Als iemand een kapu uitdrukkelijk met de voeten trad, was er maar één straf: de dood. Het overtreden van de heilige wetten stond gelijk aan het beledigen van de goden. De bewoners van de Hawaiï-eilanden meenden dat de goden zich genadeloos op iedere wetsovertreder zou wreken; door middel van aardbevingen, ernstige vulkaanuitbarstingen, spingvloeden of hongersnood. Om zich daartegen te beschermen, bleef het volk een kapu-schender achtervolgen totdat hij gevangen was genomen en ter dood gebracht, of zich in een pu'uhonua in veiligheid had weten te brengen.

Twee Ki'i (houten godenbeelden) zijn nadrukkelijk aanwezig en houden de wacht bij een tempel.

 

We wandelen door het historische park en zien opnieuw schildpadden dichtbij de kust. Deze liggen heerlijk van algen als voedsel te genieten. Ik wandel hier samen met Willem en Caroline een uurtje rond. De anderen zijn naar een strandje een eindje verderop gegaan om te snorkelen of te zwemmen. We lopen daar ook naar toe, want daar zal ook gelunched worden. En ik heb best trek. Er was nog wat macaronie en salade over van gisteren. Na de lunch gaan we verder met de bus.

De buschauffeur onderwijst ons de gehele tijd. Hij vertelt ons over de bomen, over de koffieplantages, suikerplantages, over de verschillende soorten lava, enz. Heel interessant allemaal.

Rond half drie zijn we in Kailua-Kona en gaan voor twee nachten logeren in Kona Seaside Hotel.

Twee kamers zijn al klaar en twee stellen kunnen dus al de kamers in. De rest moet nog even geduld hebben, zo ook Willem en ik. Maar dat is geen probleem voor ons. De bagage kunnen we in een afgesloten ruimte stallen en dat is wel zo prettig. Als we zitten te wachten in de lounge van het hotel zit er op een van de ronde lampen een enorme nachtvlinder. Deze wordt uitgebreid gefotografeerd. Dat 'ding' wist natuurlijk dat het op de foto kwam, want het bleef rustig zitten.

 

Kailua-Kona (10.000 inwoners) is de belangrijkste plaats van het Kona-district. Dit district is vooral bekend om haar warme klimaat met dagelijks veel zon. Dit is tevens de enige plek in Amerika waar koffie verbouwd wordt. De toeristische streek langs de aan zee gelegen Ali'i   Drive kent diverse historische bezienswaardigheden, zoals het Hulihe'e Palace. Het Hulihe'e Palace werd in 1838 gebouwd als zomerpaleis voor de koninklijke familie van Hawaiï. Het paleis is nu een museum.

 

Met Willem, Caroline, Bianca, Robert en Leny loop ik naar een pizzeria vlakbij het hotel om wat te drinken. Dorst heb ik wel en dat drinken ging er dus in als koek. Weer terug bij het hotel pikken we onze bagage op en zoeken onze kamer op. Ik ga heerlijk op het balkon zitten genieten van de omgeving. We hebben zicht op zee, dus het uitzicht is zo gek nog niet. Een prettige bijkomstigheid is dat het balkon overdekt is, want het regent.

Bijna elke avond verzamelen er zich wolken boven Kailua-Kona en deze kunnen dan niet over de bergen heen komen en dit resulteert bijna elke avond in een regenbui. Voor mij in ieder geval heerlijk verfrissend.

Willem gaat maar eens alleen op pad en verkent Kailua-Kona in zijn eentje.

's Avonds eten we met zijn allen bij de pizzeria.

 

15^e dag.

 

We slapen uit vanmorgen en gaan zo rond een uur of negen naar de ontbijtgelegenheid, even buiten het hotel. Het hotel heeft zelf geen ontbijtzaal en we moeten dus uitwijken naar een ontbijtgelegenheid in de buurt.

Na het ontbijt ga ik met Willem, Bianca, Leny, Robert en Caroline in een taxi naar Kalua Beach, om te snorkelen en te zwemmen. Het klinkt redelijk yupperig, met een taxi naar het strand, maar de als we de kosten voor de taxi delen komen we op ruim twee dollar per persoon en dat valt mee.

Kalua Beach is hèt snorkelpunt in de naaste omgeving. Ik heb me ook maar eens onderwater begeven. Dit maal zonder pijpje, maar met bril. Ik hou de adem in, duik onder water, kijk de vissen recht in de ogen en ga weer naar boven. Zo kan het ook. De eerste keer dat ik mijn hoofd onder water deed, zag ik een grote zeeschildpad. Deze keek mij aan en ik keek hem aan; geweldig. Bij de eerste duik van Willem is de onderwatercamera kapot gegaan; jammer. We lunchen aan het water en als iedereen uitgesnorkeld is (Willem raakt volgens mij nooit uitgesnorkeld) gaan met met een taxi weer terug naar het hotel. Met taxi's is het net als met vliegtuigen, tussen de heen- en terugreis zit altijd verschil. Zo ook met deze taxi, voor de heenreis betaalden we $ 12,25 en voor de terugreis moeten we $ 13. betalen. Weer terug bij het hotel frissen we ons op en gaan met Caroline op pad om wat cadeautjes voor Bianca te kopen.

Om vier uur hadden we afgesproken in de louge van het hotel en met z'n zessen gaan we naar de pizzeria om wat te drinken. Hier hebben we Bianca de cadeautjes gegeven en ze was er natuurlijk heel blij mee.

's Avonds eten we met z'n allen in het Kona Inn restaurant. Een mooi restaurant gelegen aan het water, een heel idyllisch plekje.

 

 

16^e dag en 17^e dag.

 

We ontbijten zo rond half negen vanmorgen. We willen niet al te laat zijn, want we gaan Wietske en Liliane uitzwaaien. Zij gaan nog een dag of vijf naar Molokai.

Dan is het tijd om de tassen in te pakken en om soeveniers te kopen. En we doen het dan ook maar in deze volgorde; eerst pakken en dan shoppen.

We stallen onze tassen in een speciaal afgesloten ruimte van het hotel en ik ga met Willem en Caroline shoppen, winkeltje in en winkeltje uit. Als we op een terras zitten te drinken, komt Bianca langs en komt gezellig bij ons zitten. Het regent een beetje, maar dat deert ons niet, we zitten toch overdekt. We gaan met z'n allen met Bianca mee om een bril voor haar uit te zoeken. Eigenlijk had ze de bril zelf al uitgezocht, maar ze wil toch nog wel eens weten wat wij er van vinden.

Nou, ze had een mooie bril uitgezocht en ze heeft deze dan ook gekocht. Willem ziet in dezelfde winkel een mooi zwart shirt hangen van Oakley. Zo'n shirt had hij nou altijd al graag willen hebben. En wat doe je dan in zo'n situatie, juist ja, het shirt kopen natuurlijk.

Als we uitgeshopt zijn gaan we naar de pizzeria om wat te eten. Even later voegen zich Robert en Leny ook bij ons. We blijven daar een aantal uurtjes zitten en het is heel gezellig, zo met elkaar. We lopen terug naar het hotel, halen de tassen op en om kwart over zes gaan we met een busje naar het vliegveld. Bij het hotel worden we door Leny uitgezwaaid. Leny blijft namelijk nog een paar weken op Hawaiï.

Na een tochtje van ongeveer 20 minuten zijn we al op Kona International Airport. Kona International Airport is een onoverdekt vliegveld. Dit is de eerste keer dat ik vertrek vanaf een onoverdekt internationaal vliegveld. De vliegtuigen staan ook heel dichtbij, een bijzonder gezicht vind ik dat. We vliegen in vijf en een half uur naar Los Angeles en in vier en een half uur naar Washington D.C. Gelukkig hoeven we nergens lang te wachten.

Van Washington D.C. is het dan nog 6 uur en drie kwartier voordat we terug zijn op Schiphol Airport.

Als we onze tassen van de band hebben, nemen we afscheid van onze reisgenoten en zoeken de trein op. We zitten in de trein van 7.51, richting Amersfoort. Maar deze vertrekt niet op tijd, een aantal jongeren maakt problemen in en rond de trein en de politie moet er eerst aan te pas komen voordat we kunnen vertrekken. We zijn weer terug in Nederland.

We vertrekken z'n 10 minuten later, maar dat maakt voor ons niet veel uit. We moeten of in Amersfoort of in Zwolle wachten op de aansluiting naar Nieuw-Amsterdam.

Maar uiteindelijk komt het allemaal goed en we zijn om 10.45 uur thuis.

 

Dit was het Hawaiï avontuur.