China reisverslag deel 2

Reisverslag China deel 2

Donderdag 28 juli 2005.

9e dag.

Om 06.00 uur staan we op. In het hotel is er geen mogelijkheid om te

ontbijten, dus gaan we ergens anders naar toe.

Maar jammer genoeg voor ons, komt Lijiang niet vroeg tot leven. Maar

uiteindelijk vinden we een pizzeria, waar we wel kunnen ontbijten.

Geen pizza of zo hoor, maar een 'normaal' ontbijt met broodjes met

koffie of thee.

Om 09.20 uur lopen we naar de bus en met de bus gaan we naar een

dorpje een klein eindje verderop. Om hier te mogen wandelen moet er

wel eerst betaald worden.

Zo tegen halftien beginnen we te wandelen, van dorpje naar dorpje. De

dorpjes zijn op zich nog behoorlijk traditioneel ingesteld, maar best

wel aardig om te zien. Zo krijg ik een indruk van het leven in zo'n plattelandsdorp. 

De mensen leven er van deakkerbouw en de veeteelt. 

In de landerijen, midden tussen de koeien,begraven de dorpsbewoners hun doden.

Het is een bijzonder gezicht

koeien te zien lopen op een begraafplaats.In de buurt van Lijiang zijn

in een korte tijd heel wat dorpjes uit de grond gestampt, met het ene

winkeltje na het andere winkeltje. Dit is me veel te toeristisch en te

druk. Maar gelukkig zijn er ook wel gedeeltes bij waar we door de

landerijen wandelen en kunnen zien hoe de mensen nog steeds op de

traditionele manier hun dagelijks werk verrichten in hun traditionele

kleding. Aan de gekleurde deurposten is te zien of er in het huis pas

iemand is overleden.

Op een klein weilandje in de hete zon nemen we even een pauze. Tijdens

het wandelen maak ik gebruik van een paraplu (tegen de zon) en tijdens

de rustpauze blijft ie absoluut op. Na de onderbreking gaan verder

langs verschillende landerijen. De edelweiss zie ik regelmatig en ook

veel steenbakkerijen. De gids brengt ons naar een zalmkwekerij, maar

niemand heeft hierom gevraagd. Hij zal er wel provisie voor krijgen,

maar helaas voor hem is er niemand die naar binnen wil. Via een

bergrand lopen we naar Baisha. De groep gaat fresco's bekijken in de

Dabaoji tempel. Willem, Robert en ik gaan niet mee. Ik heb er even

geen zin in.

Het dorp Baisha ( 15 km ten noorden van Lijiang) was ooit de hoofdstad

van de Naxi voordat het gehele gebied door Kublai Khan werd veroverd

en Lijiang het nieuwe centrum werd. Tegenwoordig is Baisha niet meer

dan een klein dorp met modderige straatjes waarin koeien worden

voortgedreven door Naxi-vrouwen en kippen en varkens rondscharrelen op

zoek naar wat eten. Smoezelige kinderen roepen 'hello' naar elke

buitenlander die te zien.

Ik wordt in de hoofdstraat aangehouden door de – inmiddels beroemde en

beruchte -kruidendokter "Ho"hij vraagt mij of ik via Joser of via OAD

reizen naar Baisha ben gekomen. Van SNP heeft hij trouwens nog nooit

gehoord. Kan hij deze toevoegen aan zijn lijstje.

Dokter Ho is een kruidendokter en hij troont een ieder die wil naar

zijn huis, waar hij een kruidenthee tegen verkoudheid, keelpijn of

andere kwaaltjes kan bereiden. Ook heeft hij heel veel schriftjes met

reacties van andere toeristen en artikelen die over hem zijn verschenen.

Het broek van Michael Palin "Himalaya" hangt bij hem aan het plafond.

Michael Palin is tijdens zijn rondreis door de Himalaya hier ook

geweest. En dat mogen we weten ook.

Want niet alleen het boek hangt er , maar massa's krantenknipsels over

Michael Palin en dr. Ho.

Van Baisha lopen we langs een bergrand, met zo her en der een

edelweiss, naar Nguluko (Sneeuwpijnboomdorp), 15 km ten noordwesten

van Lijiang, daar staat de bus op ons te wachten.

In het dorp Nguluko woonde van 1922 tot 1951 de

Oostenrijks-Amerikaanse botanist en ontdekkingsreiziger Joseph Rock.

Deze Joseph Rock heeft talrijke plantensoorten uit Lijiang in het

westen geïntroduceerd, werken over de Naxi geschreven en onderzoek

gedaan naar de etnologie van dit volk.

We brengen een vluchtig bezoek aan de Jadepiek Tempel. Deze tempel

staat temidden van pijnbomen. Vlakbij staat een héél oude cameliaboom,

die gekend is wegens zijn prachtige en omvangrijke bloei einde

februari, begin maart. De lokale bevolking beweert dat de boom dan wel

twintigduizend bloemen krijgt. Uiteraard moeilijk te controleren voor

mij nu, het is immers juli en zeg nou zelf, twintigduizend is wel erg

veel om te controleren.

's Avonds eet ik heerlijk in het nieuwe gedeelte van de stad, samen

met Willem, Marian en René en Machteld. Bij terugkomst ligt het smerig

wasgoed weer schoon op de kamer voor maar 35 yuan.

Vrijdag 29 juli.

10e dag.

Vroeg in de ochtend gaan we met de bus naar een punt waar we willen

gaan wandelen. We willen een trekking doen door de Tiger Leaping Gorge

en over de hellingen van de 5500 m hoge Hababerg naar de kalkterrassen

van Baishuitai.

Bij het plaatsje Shigu zien we de 1e bocht in de bovenloop van de

beroemde rivier de Yangzi.

Een eindje voorbij Shigu perst de rivier zich door een van de diepste

kloven ter wereld, met aan de ene kant de Haba-bergen en aan de andere

kant de Jade-Draaksneeuwberg. Bij shigu zijn veel kraampjes met

allerlei koopwaar te vinden. Ik koop echter niets, want ik moet wel

alles de komende dagen zelf op de rug mee sjouwen. En dan wil je dat

wel laten. Willem wel die koop een stuk calcite.

De rivier de Yangzi ontspringt in het Tibet-Qinghai Plateau, waar ook

de Mekong en Salween-rivieren ontspringen. De drie rivieren lopen

ongeveer 100 km in zuidelijke richting naar de Zuid-Chinese Zee. Dan

maakt de Yangzi een plotselinge bocht naar het noorden en vervolgens

weer naar het zuiden, waarna de rivier is oostelijke richting verder

gaat en uiteindelijk uitkomt in de Oost-Chinese Zee. 

Dit bochtengedeelte van de Yangzi wordt ook wel de Gouden Zandrivier

genoemd, naar het goud dat hier uit de rivier werd gewonnen.

Bij het plaatsje Qiatou (Bruggehoofd) beginnen we tegen half twaalf we

aan onze tocht, in de regen. Om de trail te mogen lopen moeten we 30

yuan p.p. betalen. Eerst lopen we via een redelijk vlak stuk veld.

Langs wat huizen en over weggetjes lopen we naar een Naxi Guesthouse.

Bij de Naxi-familie gaan we lunchen, ondanks het feit dat ik vanmorgen

wel een lunch heb klaargemaakt. We hebben inmiddels een afstand

afgelegd van 6,3 km. Wij krijgen een heerlijke Chinese maaltijd

voorgeschoteld. Ongeveer net zo'n portie als in Nederland, dus veel te

veel. Van de Naxi-familie gaan we verder bergopwaarts en via 28

bochten (ik tel ze stuk voor stuk, je moet toch ook eens wat anders

doen dat van het landschap genieten) komen we op een hoogte van 2670

m. Onderweg worden we begeleid door cicades.

Cicades zijn snavelinsecten. Een enkel soort kan vliegen, maar de

meeste soorten kunnen alleen maar springen. Ze kunnen wel tot 10 cm

groot worden en er zijn ongeveer 40.000 soorten beschreven. Alleen de

mannetjes maken geluid, maar dan doen ze het ook goed. Af en toe kan

ik eens zo'n diertje van dichtbij bekijken, maar deze is dan al dood.

Zo'n diertje heeft niet alleen een lawaai van hier tot Tokio, maar ook

een mooie blauwe, groene of bruine kleur.

Twee uur later zijn we bij een teahouse en nemen nog even een

rustpauze, met gezellig een kopje thee op het dakterras. Deze

Naxi-familie heeft toiletten met de mooiste uitzichten die ik ken. Het

is inderdaad alsof je op het dak van de wereld zit, Wat nog meer

bijzonder is, is het toilet. Als je op het toilet zit, wat op zich al

vreemd aanvoelt, een zittoilet midden in de bush-bush. Als ik al

zittend op het toilet om me heen kijk (er is alleen een achterwand)

heb ik een geweldig uitzicht op het geweldige landschap rondom me

heen, op de uitlopers van de Himalaya. De vrouw des huizes is buiten

een kip aan het slachten. Als ze er soep van gaat maken is deze in

ieder geval kakelvers.

Van het teahouse gaan we verder naar het Half Way House. Hier gaan we

maar niet naar binnen, want het begint al schemerig te worden en we

moeten nog een eind. Aangezien Het behoorlijk regent schuilen we onder

het afdak van de poort van het Half Way House en nemen een broodje uit

de hand. We hebben nu nog een ding voor ogen en dat is de finish

halen.

We gaan langs een waterval en een pad omhoog en komen bij een

landslide, welke uit marmeren blokken bestaat. Hier klauteren we

omhoog en beginnen dan aan de afdaling, in het donker. Onze gids is

allang vooruit met een stel medewandelaars. Zij zijn in ieder geval

voor het donker binnen. Het is levensgevaarlijk om in het donker naar

beneden te gaan, maar we zullen toch moeten. In de verte zie ik

Guesthouse Tina al liggen. Maar het is toch nog ver weg, vooral in het

donker. Je kunt niet zoef naar beneden gaan, maar moet kriskras via de

bergwand naar beneden gaan. Natuurlijk zijn er geen gebaande paden te

vinden. Eigenlijk is er helemaal geen pad te vinden. Ik ben dan ook

heel blij dat ik een rugzak op heb, want om de haverklap glij ik uit

en val of op de rug of op de heup. Eigenlijk gezien is het absoluut

niet verantwoord om zo in het donker naar beneden te gaan. Met vallen

en opstaan kom ik eindelijk beneden aan. Bont en blauw en bekaf. Er

staat al een busje op ons te wachten, om ons naar Woody's Guesthouse

in het gehucht Walnut Grove village (hoogte 1850 m) te brengen.

Aangekomen bij Woody's gaan we gauw douchen. Gauw douchen valt niet

mee, want er komt amper water uit de kraan. De rest van de groep heeft

met het eten op ons de grond ligt. Na elf uur wandelen vandaag ben ik

te moe om me daar zorgen over te maken. gewacht, nette groep. Dus na

zo'n vermoeide dag gaat een bord warm eten er bij mij wel in. Als

Willem en ik onze slaapkamer binnen gaan, ligt er een kakkerlak op de

grond, wel dood, maar toch, vies hè. Ik doe mijn ogen maar dicht en

denk maar niet teveel aan dat ding wat op

Zaterdag 30 juli 2007.

11e dag.

We nemen voor de tweede wandeldag als lunchpakket gevulde pannenkoeken

met tomaat en komkommer mee. Jammie, jammie.

Met drie busjes worden we naar het begin van de trail gebracht. Van

hieruit heb ik een prachtig uitzicht op de rivier de Jinshaijiang (de

bovenloop van de Yangzi rivier), welke diep beneden ligt.

We klimmen zo'n duizend meter, meestal door een bos. Alleen is er

weinig rondom me heen te zien, dus klimmen dan maar. Voor het bereiken

van de top stuit de groep voor mij op een landslide (stuk weggeslagen

pad) en we kunnen niet verder. We moeten keren en zo in een keer loop

ik voor aan. We moeten naar beneden en dat gebeurt met vallen, glijden

en opstaan, want het is verschrikkelijk modderig. Glad dus. Heelhuids

bereiken we het asfalt.

We lopen zo'n anderhalf uur op dit asfalt en dat is te merken ook. De

voeten beginnen na enige tijd te branden. Het landschap is ruig en

spectaculair en maakt duidelijk dat dit onderdeel is van de oostelijke

Himalya. De uitzichten zijn dan ook overweldigend. Langs de weg groeit

cannabis, ook al bijzonder om te zien. Na ongeveer 8½ uur wandelen

gaan we via een aantal dorpen hoger de hellingen van de berg Haba op

en komen we aan bij een guesthouse in het kleine dorpje Haba, dat op

2800 m hoogte ligt. Tijdens de wandeling zie ik een kerkhof. Niet zo'n

kerkhof zoals we dat hier gewend zijn. Nee, er staan zo ineens

grafzerken tussen de koeien. Een komisch gezicht.

Er zijn veel steenbakkerijen te vinden en de grond rondom Haba is dan

ook rood van kleur.

We overnachten in Guesthouse Haba Snow Mountain Inn.

Zondag, 31 juli 2005.

12e dag.

Om half acht is er ontbijt. We hebben de mogelijk om een lunchpakket

mee te nemen. Ik maak daar gebruik van, want de ervaring leert dat

hier onderweg weinig of niets te koop is. Geen restaurants of winkels

of iets dergelijks. Als je dat van tevoren weet kun je hier rekening

mee houden en daarom maak ik een lunchpakket klaar. Ik neem mee twee

gebakken pannenkoekjes een appel en een ei. Er zijn menige dagen dat

ik niet zo'n lunch krijg.

Van het guesthouse lopen we over de weg naar het begin van de trail.

Via een drassig pad stijgen we 300 m. Dan dalen we via vele kleine

paadjes in een half uur naar een andere trail.

Onderweg zie ik vele kleine baksteenproductiebedrijfjes, welke bij

elkaar een kompleet baksteendorp vormen..

Het is windstil en de zon bakt er behoorlijk op. Dat wordt dus smeren geblazen.

We maken een afdaling van ongeveer 2 uur via een asfaltweg en via een

kleipad lopen we tot aan een riviertje, waarvan ik de naam niet weet.

Daarna maken we een zware klim omhoog via diverse dorpjes en als dat

nog niet genoeg is lopen we omhoog, alweer via een asfaltweg. En neem

maar van mij aan dat dat zwaar lopen is.

Iedereen is uitgeteld en gelukkig staat er boven een busje op ons te

wachten om ons naar het guesthouse Dongba Wenhua Shazhuang te brengen.

Het is de bedoeling dat we in slaapzalen zullen overnachten, maar we

krijgen suites toegewezen. Dit vanwege de "slechte" 1e dag van de

trekking. Bij aankomst staat er heerlijk fris drinken voor ons

klaar.Zoals gezegd overnachten we in suites, nou ik ben benieuwd. Maar

deze zien er niet uit van binnen. In de 'badkamer' lekt de kraan van

alle kanten en dat is ook geen wonder, van deze zit amper nog vast aan

de muur. Als ik de kraan open zet komt er water uit en als ik de kraan

dichtdraai komt het water gewoon uit de muur. Alles in de badkamer is

zo lek als een mandje en alles is dan ook zeiknat. In het zeepbakje

hebben vorige gasten kaarsjes gebrand. Daar kan ik me iets bij

voorstellen, want vanaf acht uur 's avonds is er pas elektriciteit en

ook pas licht in de suite. Dit onderkomen is het luxste onderkomen van

het guesthouse. Ik wil niet weten hoe de simpele kamers er uit zien.

Er wordt ons wel een heerlijke maaltijd voorgescholteld. We krijgen

kippensoep met een poot en de kop er nog in. Ik had geen behoefte om

daar naar te kijken, maar er zit niets anders op. Als iemans de poot

op zijn bord schept en er blijft wat vast zitten tussen de poot,

brengt dat geluk. Nou ik weet het niet.!!! Het lijkt er niet al te

fris uit te zien.

Maandag, 1 augustus 2005.

13e dag.

Vanaf het guesthouse lopen we – onder begeleiding van een gids – naar

de kalkterrassen van Baishuita.

De terrassen liggen bij het Naxi-dorpje Baidi, zo'n 108 km ten

zuidoosten van Zhongdian. Men gelooft dat de terrassen ongeveer 2 à

300.000 geleden gevormd zijn en Baishuitai was al in de Tang en Song

dynastie een attractie voor reizigers. Het witte water terras wordt

verondersteld de geboorteplaats te zijn van de Naxi Dongba cultuur en

het is nog steeds een pelgrimsplaats voor aanhangers van de Dongba

cultuur. In het voorjaar, als het water op z'n hoogst is, komen

duizenden pelgrims naar het gebied om de bronnen en de terrassen te

eren.

Het water zou geneeskrachtige waarde hebben en vrouwen die niet

zwanger kunnen worden komen hier om water uit de bron te drinken.

Tegenwoordig mag je alleen aan de bovenkant door het water lopen en

verder zijn de terrassen omheind. De Baishuita terrassen worden vaak

vergeleken met de terrassen van Pamukale in Turkije. Ze lijken er

inderdaad wel op, maar het geheel is veel kleiner en geler van kleur.

En ik kan dit weten, want ik ben ook naar de kalkterrassen van

Pamukale geweest.

Van de kalkterrassen gaan we met een bus naar het Zhongdian Plateau op

een hoogte van

3700 m. Hier beginnen we aan een wandeling rond het meer van Shuodo,

aan de voet van de Himalaya. We wandelen ongeveer een uur, helemaal

rond het meer lopen lukt niet, een gedeelte is onbegaanbaar. Er zijn

hele mooie bloemen en planten te zien. De namen weet ik zo niet en dat

wordt ook een heel gedoe om de namen boven water te halen. Ook komen

hier de eerste Yaks tegen yak is een runder soort die erg goed tegen

hoogte en kou kan. We gaan via een barre slechte weg naar de hoofdweg

en dan gaan we verder naar Zhongdian.

De stad Zhongdian ligt tussen de rijstvelden en de in Tibetaanse stijl

opgetrokken huizen.

Vlak nadat we op de weg zijn, komen we bij een 2 dagen oude

aardverschuiving. De weg is compleet weggeslagen en er kolkt een

rivier doorheen. De vraag is, hoe komen we nu aan de overkant? Als je

maar wilt moet het lukken. Het is een kwestie van het stuur goed vast

houden, niet bang zijn en flink gas geven. Ik zie onze gids midden op

een rots in het kolkende water staan. Als ons busje begint te rijden

kan ze nog net op tijd wegspringen. Ze springt echt voor haar

leven.Ook wel een beetje dom om zo midden in de baan van de

aanstormende auto's en busjes te gaan staan. "Ons" busje gaat het

lukken, maar we moeten er wel uit, anders is ze te zwaar en blijven we

boven het kolkende water hangen.

We gaan zelf over wat rotsen en via een boomstam naar de overkant. Een

paar aardige 'locals' helpen ons over de boomstam heen te komen.

Achteraf hoorde ik dat onze gids de 'locals ' er voor heeft moeten

betalen om ons over de boomstam te helpen. Maar dat mag de pret niet

drukken.

Tegen vijf uur zijn we in een heel mooi Tibetaans guesthouse. We eten

in een restaurant waar een heerlijke "hotpot" wordt geserveerd.

Dinsdag 2 augustus 2005.

14e dag.

Het ontbijt is vanmorgen pas om acht uur, dus dat betekent uitslapen.

Met een busje worden we naar het begin van een trail in de buurt van

Zhongdian gebracht. Alleen is het begin van de trail moeilijk te

vinden voor de gids. En wij lopen er maar een beetje achter aan, ja,

wat moet je ook anders. De omgeving is echter wel heel mooi. De erosie

laat ook hier z'n sporen na en dat is duidelijk te zien in de

rotsformaties. Tijdens de wandeling stuiten we de edelweiss en wat

orchideesoorten.

Al gauw moeten we een riviertje oversteken. Dus doe ik mijn schoenen

en sokken maar uit en begin maar door het riviertje te waden,

hartstikke koud natuurlijk. Gelukkig kom ik aardig droog aan de

overkant, net als de meesten van ons. Sokken en schoenen maar weer aan

en verder gaat het weer. We gaan heuveltje op en heuveltje af. Er is

niet een duidelijk pad zichtbaar. Wat wel zichtbaar is, is dat de gids

niet helemaal weet welke route ze zal nemen. Maar dat maakt het wel zo

avontuurlijk.Uiteindelijk is het een mooie wandeling door een prachtig

natuurgebied.

De wandeling duurt een paar uur en het hoogteverschil is ongeveer 200

m, dus dat is allemaal te doen. We zitten trouwens wel op een hoogte

van 3.500 m. Aan het eind van de wandeling worden we weer met het

busje opgehaald en naar warmwaterbronnen gebracht. Ik heb al heel wat

warmwaterbronnen gezien dat ik deze niet echt spectaculair vind, maar

wel aardig om te zien. Willem en ik lopen een heuvelrug op, welke op

onverklaarbare wijze, op zijn kant ligt. Beneden loopt de rivier de

Mekong. Aan de overkant zie ik in de bergwand een hol, versierd met

gebedsvlaggetjes. Het blijkt een boeddhistische tempel te zijn en ik

sta dan ook met volle verstand de omgeving in me op te nemen. Hoe

iemand deze tempel kan bereiken is me een raadsel. We wandelen hier

een tijdje rond en met het busje worden we naar de stad terug gereden.

Onderweg zien we regelmatig stoepa's. Stoepa's zijn Tibetaanse

offerplekken. Een stoepa is het symbool van de lichtende geest en de

weg naar de lichtende geest. Een stoepa vertegenwoordigt het lichaam

van Boeddha. Elke stoepa heeft een levensboom en drie heilige

relegieën. Een stoepa mag alleen links gepasseerd worden, rechts

passeren brengt ongeluk.

Het oude en nieuw centrum van Zhongdian is één grote bouwput, weinig

leuks om te zien dus.We wandelen wat rond in het oude centrum. Er is

wel mooi gekleurd houtsnijwerk aan de huizen te zien. Uiteindelijk

komen we uit bij en goudgekleurde gebedsmolen, wat een kitserig ding.

En ook nog zo pontificaal en potserig aanwezig in de stad. Voor mij

maakt het de stad er niet mooier op. Maar ja, uiteindelijk is dat niet

van belang, wat ik er van vind.Ik haal wat euro's uit de muur. En het

is hier in China niet anders als in Nederland; geld op zak, dus

uitgeven. Willem koopt een winterjas voor € 24,00. We zullen eens zien

hoe lang hij hier een jas aan heeft. 's Avonds eten we heerlijk in een

niet uitziend restaurant. Na het eten gaan de meesten van ons naar een

Tibetaanse show. Ik vind het mooie show, de moeite van het bekijken

echt waard.

Woensdag 3 augustus 2005.

15e dag.

Opnieuw weer een aardige tijd voor het ontbijt, namelijk acht uur. Na

het ontbijt brengen we met een bus een bezoek aan het Songzanlin

klooster (rustplaats van de Drie Goden), 4 kilometer buiten de stad in

de Foping bergen..

De Chinese naam voor het klooster is Jietang-Songlin. Het is tijdens

de Ming Dynastie (1368 – 1644 na Chr.) gebouwd. In 1679 is het

uitgebreid waarvan de bouwstijl lijkt op die van het Potalapaleis in

Lhasa. Meerdere uitbreidingen volgden en het werd een van de grootste

centra van het Tibetaanse boeddhisme. Er hebben meer dan 3.000 lama's

gewoond. In 1959 is het grotendeels verwoest, maar gelukkig zijn vanaf

1982 jonge monniken met de restauratie begonnen.

Het is inderdaad een enorm klooster om te bezichtigen, maar wel heel

mooi van binnen. Op sommige plekken werd ik een beetje onpasselijk van

de wierooklucht. Bij een van de tempels was de hoofdingang afgesloten,

maar kon je wel via een zij-ingang naar binnen. In deze tempel werden

kralen en kettingen verkocht. Ik heb een mooie hanger van barnsteen

gekocht, waar ik later niets meer mee heb gedaan (een bekend

verschijnsel). En thuis blijkt het ook helemaal geen barnsteen te

zijn.

Als iedereen zich heeft verzameld bij de in/uitgang van het klooster

ben ik Willem weer kwijt.

Ja hoor, plots duikt hij op, helemaal onder de modder. Hij was nog

even een afgelegen tempel binnen gegaan (waar je eigenlijk niet mocht

komen), maar was uitgegleden en in de modder gevallen. Zo zie je maar

weer, Boeddha straft direct.

We beginnen aan een wandeling in de buurt van het klooster via

allerlei niet-toeristische dorpjes. Van de omgeving zie ik niet

zoveel, want het regent behoorlijk. Bij een Tibetaanse familie gaan we

lunchen. Ik vind de lunch maar niks, yakkaas, yakkwark, yakthee. De

Yak is een mooi beest (in de wei), maar niet op zoveel verschillende

manieren. Maar de bewoners hebben wel hun best gedaan. Bovendien is

het heel interessant te zien hoe zo'n Tibetaans huis er nou van binnen

uit ziet.

Na de lunch heeft de meerheid van de groep (en ik ook niet) geen zin

om in de stromende regen verder te lopen, dus wordt het busje

opgetrommeld en worden we naar de stad terug gebracht. In een hotel

eten en drinken we wat. Even later worden we naar het vliegveld

gebracht. De bagage wordt apart vervoerd in een vrachtwagentje. Onze

vlucht naar Kunming heeft een vertraging van twee uur. Maar door het

personeel op de luchthaven worden we voorzien van koffie of thee, daar

is niets mis mee. Intussen kopen we een dvd van journey of colour

clouds. Maar door de vertraging van twee uur, komen we dus ook laat

aan in het

Hai O hotel in Kunming.

Donderdag 4 augustus 2005.

16e dag.

We zijn een beetje aan late kant voor het ontbijt, daardoor lukt het

ons met moeite om onze bagage op tijd bij de bus te krijgen. Maar we

willen onze bagage uiteraard wel graag meenemen naar het vliegveld.

Vandaag gaat het een reisdag worden. Met een uur vertraging vliegen we

naar Guilin. In Guilin gaan we verder met een bus naar de

rijstterrassen van Longsheng. Onderweg rijden we volgens de

reisbeschrijving door de mooiste Titian-rijstterrassen van China. En

ik heb nog niet vaak rijstterrassen gezien, maar ik kan met niet

voorstellen dat er nog mooiere zijn dan hier in Longsheng. Tussen deze

rijstterrassen leven de Yao en de Miao ninderheden.

De Yao-minderheden minderheden. Ze leefden zo'n 2000 jaar geleden in

Noord-China, doch zijn gemigreerd naar de heuvels in het zuidwesten en

het zuiden van China.Hun traditionele kledin is bijzonder kleurrijk.

Ze wonen in houten drie kamer huizen.

De Miao-minderheden komen uit Centraal China. Zij zijn met 8 miljoen

mensen een van de grootste 55 nationale minderheden. Hun traditionele

kleding is bijzonder kleurrijk. De vrouwen dragen speciale zwarte of

rode hoofddoeken en zijn behangen met zilver. Waarom het de ene keer

een zwarte en de andere keer een rode hoofddoek is weet ik niet. Tot

1957 kenden de Miao geen geschreven taal.

Ruim voor onze overnachtingsplaats in Ping'an moeten we van bus

wisselen. We moeten in een kleinere bus, grote bussen zijn niet

toegestaan op de weg naar Ping'an. De weg is te smal en de grote

bussen zijn te zwaar voor de weg. Bij het wisselen van de bussen komen

er allerlei vrouwtjes aangestormd om armbanden te verkopen. Ik heb

armbanden genoeg en koop dus niets. We gaan dus verder met een

kleinere bus naar Ping'an. Ping'an ligt tegen een bergwand en bestaat

uit alleen maar houten huisjes en heeft wonen ongeveer 700 inwoners.

Het lukt de bus helaas niet om bij Ping'an te komen. Het laatste stuk

moeten we dan ook bergopwaarts lopen. Het is dan ongeveer nog zo'n 30

minuten naar boven. Ik ben van plan om mijn tas zelf naar boven te

dragen, maar het regent zo dat ik er maar van afzie (mietje hè). Ik

laat een van de vrouwtjes, uiteraard, tegen betaling mijn koffer naar

boven brengen. Ik noem het brengen, i.p.v. zeulen, zeulen heeft zo'n

negatieve klank. Voor een kleine rugzak moet er 10 yuan worden betaald

en voor een grote rugzak moet er 20 yuan worden betaald. Aangezien de

tas van mij wel erg groot en behoorlijk zwaar is, blijft deze dan ook

tot het laatst staan om weggedragen te worden. Maar uiteindelijk

draagt toch een van de vrouwtjes mijn tas naar boven. Ik geef haar dan

ook wat extra yuans, dat heeft ze wel verdiend. Het guesthouse ziet er

bijzonder sfeervol uit en de ligging is geweldig. 's Avonds eten we

lekker patat en babi pangang.

Na het eten gaan we met elkaar gezellig buiten zitten kletsen.