China reisverslag deel 1

Woensdag 20 juli en donderdag 21 juli 2005.

1e dag en 2e dag.

De cavia's zijn het huis al uit en dus hebben we vakantie.Het is vroeg

opstaan vanmorgen want we willen met de trein van 08.06 naar Schiphol

gaan. Om 10.45 zijn we op Schiphol. Na het inchecken en achter de

paspoortcontrole slaan we 2 flesjes whisky in. Je kunt niet weten waar

dit goed voor is !!!!!!! We staan te wachten bij het ontmoetingspunt

en ik zie plotseling Martin de Groot aankomen.Martin de Groot was onze

gids op onze reis naar Nieuw-Zeeland. Hij is nu op Schiphol om

reizigers op het vliegtuig te plaatsen naar IJsland en gaat dan weer

terug naar kantoor.'Ons' vliegtuig vertrekt 20 minuten te laat, maar

dat deert mij niet. Het vakantiegevoel blijft.De afstand naar Hong

Kong is 9265 km, af te lezen van het tv-schermpje in de stoel voor mij.

Wij vliegen de tijd tegemoet, want in Hong Kong is het zes uur later

dan in Nederland.We kunnen niet direct door vliegen naar Beijing, maar

moeten 10 uur wachten. Dit is natuurlijk veel te lang om op het

vliegveld te blijven hangen. Bijna iedereen van de groep neem dan ook

de bus naar het centrum van Hong Kong.Als ik naar buiten stap slaat de

hitte me tegemoet. En neem maar van mij aan, dat dit geen lekker

gevoel is.

In de bus kun je alleen voor drie personen een kaartje kopen en dan

ook alleen nog maar met gepast geld. Wisselgeld, daar hebben ze nog

nooit van gehoord. In het centrum van Hong Kong maken we, onder

begeleiding van de gids, een wandeling door oude straatjes. In deze

oude straatjes zie je veel stalletjes op straat. In de stalletjes

wordt van alles en nog wat verkocht, zoals kleren, groente en fruit,

sieraden, enz.

We wandelen door en over een overdekte jademarkt. Hier is veel jade te

zien en dat maakt dat het een kleurrijk geheel is. Maar om iets te

kopen is het nog veel te vroeg. Ik ben nog maar net in China en wie

weet wat ik allemaal nog tegen kom (of achteraf heb laten liggen).Van

de overdekte jademarkt gaan we op weg naar Victoria Peak.We lopen door

het Kowloon Park. In dit park zijn mooie sculpturen te zien. Ook zie

ik hier oude vrouwtjes en mannetjes die staan te rekken en te

strekken. Tevens doen ze aan zelfbeheersing

In de zomer is de hitte in Hong Kong bijna niet te dragen en Victoria

Peak is een van de weinige plekken om aan die hitte te ontsnappen. Het

is een 554 m hoge heuvel op Hong Kong-eiland. Eind achttienhonderd kwam er zelfs een verordening dat alleen Europeanen zich in de hogere regionen van de Peak mochten

vestigen. Prachtige koloniale panden werden tegen de heuvel aangebouwd. 

In de loop van de tijd ontstond er een hiërarchie met de

allerrijksten bovenop de Peak, de minder gefortuneerde , maar toch nog

altijd welgestelde Europeanen en Chinezen in de middelste regionen. De

armsten aan de voet van de Peak.

De kabelspoorbaan naar de top van Victoria Peak werd in 1888 geopend,

omdat het vervoer per draagstoel te langzaam ging en te kostbaar werd.

De tram kan tegelijk 80 personen vervoeren en in acht minuten klimt de

trein in een hoek van 45° omhoog van het vertrekpunt naar het het

Upper Peak Tram Terminus op 397 m. Hier is de Peak Tower met een

restaurant, cafetaria, winkeltjes en stalletjes.

Vanaf een platform bij de Peak Tower heb ik een adembenemend uitzicht

over een groot deel van Hong Kong-eiland, Victoria Harbor, Knowloon en

naar het westen toe enkele eilanden.Met een aantal reisgenoten zoeken

we een terras op en ik neem in de schaduw een cappuccino.Met de tram

gaan we terug naar beneden en gaan dan met de metro naar een

busstation en uiteindelijk gaan we met de bus terug naar het

vliegveld. We vertrekken later uit Hong Kong dan gepland, vanwege een

onweersbui welke over Hong Kong raast.

In de hal van het vliegveld in Beijing halen we geld uit een

automaat. Een stewardess komt ons zeggen dat we beter buiten kunnen

pinnen, dat is goedkoper. Een aantal van ons gaan naar buiten om te

pinnen, maar uiteindelijk blijkt het niets uit te maken.

Iedereen zag er behoorlijk bezweet uit en Willem stal hierin de kroon.

Zijn zwart shirt was helemaal gemêleerd. Maar gelukkig heeft hij een

schoon shirt in zijn tas gedaan. Voor we eindelijk het vliegtuig in

kunnen gaan moeten we lang wachten bij de douane, de bagagecontrole, enz.

In Beijing staan er twee busjes klaar, een busje vervoert de bagage en

in het andere busje nemen wij plaats. Om half twaalf zijn we eindelijk

op onze kamer en kan ik eindelijk pitten.

Vrijdag, 22 juli 2005.

de 3e dag.

Het is vakantietijd en dat houdt in vroeg opstaan. Om zeven uur gaat

dan ook de wekker. We gaan naar beneden om te ontbijten. Ik heb nog

nooit zo'n ontbijt gezien. Het zijn stuk voor stuk 'dingen' die wij

als avondeten zouden gebruiken. Ik neem warme witte en chinese kool

met rijst. Wat bruine bonen kunnen er ook nog wel bij. Uiteraard gaat

dit alles gepaard met Chinese thee. Wat een combinatie hè. Maar wonder

boven wonder smaakt het geweldig.Na het ontbijt lopen we naar een

hotel in de buurt, ongeveer een half uurtje lopen, waar fietsen zijn

gehuurd. We gaan al fietsend door Beijing. Hanggliding in

Nieuw-Zeeland was een gevaarlijke onderneming, maar op de fiets door

Beijing doet daar niets voor onder.

Iedereen en alles toetert en niemand trekt zich van het verkeer iets

aan. Op een gegeven moment bel ik net zo hard als de rest van de

fietsers. Ik weet me snel aan te passen. We parkeren onze fietsen

ergens en lopen naar de 'Lamatempel'.

De 17de-eeuwse Lamatempel was oorspronkelijk de woonplaats van keizer

YongZheng, de derde keizer van de Qing-dynastie. Het paleis stond tot

1744 leeg. Toen werd het in gebruik genomen als boeddhistisch

Lamaklooster om de banden met de Mongoolse en Tibetaanse buurlanden te

versterken. Tijdens Culturele Revolutie (1966-1969), toen Mao Zedongs

Rode Gardes alles vernielden wat historisch was, ontsnapte de tempel

ternauwernood aan vernietiging door premier Zhou Enlai. Tegenwoordig

wonen er weer Mongoolse en Tibetaanse Lama's die dagelijks diensten

houden. Het enorme complex heeft grote en kleine houten hallen en

gebouwen , met bijna 1000 kamers. In de hoofdhal, de Hal van de

Eeuwige Harmonie, staat een standbeeld van Tsong Kapa, de stichter van

de geelkap-sekte ofwel het Tibetaanse boeddhisme. De hal na de

hoofdingang, het Paviljoen van het Tienduizendvoudig Geluk, is het

interessants. Hierin bevindt zich een enorm houten beeld van de

Maitreya Boeddha (26 m hoog , waarvan 8 m ondergronds), gemaakt uit

één boom van sandelhout die in de 18e eeuw vanuit Tibet naar Beijing

werd getransporteerd.

Als we de Lamatempel hebben bekeken (eigenlijk raak je 'nooit'

uitgekeken) lopen we richting onze fietsen. Onderweg koop ik wat

ansichtkaarten en ik ding natuurlijk af. Ze bieden mij de

ansichtkaarten aan voor 21 yuan, maar ik bied niet meer dan 4 yuan. Ze

bleven lang op 5 yuan zitten, maar ik krijg uiteindelijk de

ansichtkaarten voor de prijs die ik er voor wil geve en dat is 4 yuan.

Meneer de Chinees is niet blij met mij en ik geef hem dan ook maar een

fooi. Hij kijkt mij aan en ik zie hem denken "die is lang niet goed

wijs". Ik denk dat ik het afdingen nog moet leren, maar we zijn nog

niet uit China vertrokken en dit zal vast wel lukken. Ik denk dat ik

er maar een sport van ga maken "zoveel mogelijk afdingen". Ik ga er

van uit dat de Chinezen de artikelen niet met verlies gaan verkopen.

We fietsen door de hutongs (kleine steegjes). Achter de muren van de

hutongs verbergen zich nog woningen die gebouwd zijn rond een

binnenplaats; de siheyuan. Er zijn nog steeds een groot aantal van

deze hutongs te vinden, al verdwijnen ze in rap tempo. Wat regelmatig

op tv te zien is, zie je ook inderdaad, nl, veel fietsen op zo'n

binnenplaats en oude mannetjes en vrouwtjes op een stoel voor de ingang.

In een restaurant eten we heerlijk. Als dit de verdere vakantie zo

door gaat, komt het met het eten hier in China helemaal goed.Na het

eten fietsen we naar de Verboden Stad.

De huidige opzet van het centrum van Beijing ontstond tijdens de Ming-

en Qing-dynastieen. Tijdens de Mantsjoe Qing-dynastie werd de stand

onderverdeeld in drie gebieden. Het hart werd gevormd door de Verboden

Stad waar de keizer en zijn gevolg woonden. Deze stad was geheel

ommuurd en het leven dat zich erachter afspeelde was onzichtbaar voor

de gewone bevolking. Rondom de Verboden Stad lag de zogeheten

Binnenstad. Hier woonden de Manstjoe-ambtenaren. In dit gebied lagen

ook uitgestrekte keizerlijke parken, zoals Beihai, Zhonghai en Nanhal.

Ook deze stad was ommuurd. De Chineze bevolking woonde in de

Buitenstad, ofwel Chinezenstad. Er is natuurlijk meer te zien in Beijing en we fietsen naar het

beroemde of beruchte Tian-An-Men-plein (Plein van de Hemelse Vrede).

Op 15 april 1989, de dag dat de voormalige secretaris-generaal van de

Chinese Partij Hu Yaobang overleed, was China in rouw gedompeld. Zijn

dood vormde de aanleiding voor de grootste demonstratie in China na de

Volksrepubliek in 1949.

Studenten zagen in Hu Yaobang een martelaar van liberale hervormingen.

Opgezweept door talrijke economische en maatschappelijke problemen

demonstreerden zijn tegen het beleid van premier Li Peng. Op het

Tian-An-Men-plein begonnen 3000 studenten een hongerstaking. In de

loop der weken kwamen steeds meer mensen naar het plein om te

demonstreren tegen de regering. Op een gegeven moment demonstreerden

er zo'n 1 miljoen mensen voor het aftreden van Li Peng. Als antwoord

ontruimde het leger in de vroege ochtend van 4 juni met harde hand het

Tian-An-Men-plein. Nog steeds is onduidelijk hoeveel doden en gewonden

er op die bewuste ochtend. Tal van Chinezen die destijds aanwezig

waren, zijn naar andere Aziatische landen of het Westen gevlucht. Een

groot aantal mensen is opgepakt en gevangengezet. Sommigen zijn

vrijgelaten, maar worden voortdurend in de gaten gehouden. Nog elk

jaar wanneer 4 juni nadert, staan er extra soldaten op wacht bij het

plein om eventuele protesten meteen de kop in te drukken.

Zaterdag 23 juli 2005.

4e dag.

Om 06.00 uur staan we al op en gaan na het ontbijt met de bus naar de

Grote Muur. Het regent behoorlijk, maar dat mag de pret niet drukken

(dat denk ik nu nog, nu ik nog ik de bus zit).

Onderweg stoppen we bij een supermarkt en krijgt iedereen de

gelegenheid zijn lunch bij elkaar te zoeken. Maar het valt niet mee om

etenswaren aan te schaffen, want driekwart van de producten zijn voor

ons totaal onbekend. Een baal rijst komt dus nicht im frage, we kunnen

deze immers niet koken onderweg. Willem en ik kopen o.a. pannenkoeken,

koekjes, fruit en water. We zien wel hoever we hiermee komen.

Tijdens het winkelen moet ik verschrikkelijk nodig naar het toilet,

maar ik kan natuurlijk niets vinden wat op een toilet lijkt. De

Chinese letters zijn voor mij niet te lezen, dus ik vraag de gids of

deze mij verder kan helpen. Hij wijst mij de toiletten en het is dat

ik zo nodig moet, maar anders had ik me nog wel een keer bedacht.. Ik

kom bij de toiletten de bocht om en ik zie z'n acht gaten in de grond,

op vier gaten zaten vier dames gezellig met elkaar te keuvelen. En dat

keuvelen kan makkelijk want er zit geen schot of zoiets tussen, ze

zitten met z'n vieren op een rij gehurkt te poepen en te piesen. Het

is voor hen een heel sociaal gebeuren, de een rookt een sigaretje, de

andere leest een krantje en ik, ik vind het maar niks. Geen

toiletpapier, gelukkig heb ik zelf nog wat toiletpapier en er is geen

water om door te spoelen. Maar ja, andere cultuur hè. Een het is

bijzonder om te zien hoe het hier toe gaat, nou in ieder geval heel

anders dan bij ons dus. Van dit, voor mij bijzondere gebeuren, gaat

het verder naar de Grote Muur, ongeveer 130 km ten noordoosten van

Beijing.

De Chinese Muur is een van de belangrijkste getuigenissen van de

Chinese beschaving en ze behoort tot één van de zeven wereldwonderen.

Hoe lang de Muur is, is niet precies vast te stellen, omdat ze niet

overal een aaneengesloten bouwwerk is. Overal in Noord-China zijn

fragmenten in het landschap te vinden. Men gaat er vanuit dat de

huidige Muur 6335 km lang is en de Muur slingert van de Chinese Zee

tot in de Gobi woestijn. Met de bouw werd begonnen tijdens de periode

van de Strijdende Staten. Leiders van de Leenstaten legden

afzonderlijke stukken muur aan in verspreid liggende, strategische

gebieden om de vanuit het noorden binnenvallende nomadenstammen tegen

te houden. Na de eenwording van China onder keizer Qin Shi Huangdi in

221 v.Chr. kregen 300.000 mensen – onder wie talrijke politieke

gevangenen – opdracht de verschillende stukken muur met elkaar te

verbinden tot één grote verdedigingsmuur. Tijdens de Ming-dynastie (

1368-1644) vonden de laatste grote uitbreidingen plaats. Bovendien

werd de Muur niet mee opgetrokken uit gestampte aarde, maar uit

bakstenen. Op vaste afstanden in de Muur werden wachttorens gebouwd,

meer dan 1300 in totaal. Een wachttoren lag altijd in het zicht van

een andere wachttoren, zodat ze elkaar konden seinen.

Bij Simutai gaan we de Muur op. We willen het stuk lopen van Simatai

naar Jinshanling, dit is ongeveer 20 km. De Muur bij Simatai is een

gedeelte van de Muur uit de 6e eeuw en is sinds 1989 opengesteld voor

het publiek. Bij Simatai is de Muur steiler en ruiger dan bij

Jinshanling. Via een steil pad, langs wat soevenierswinkeltjes en door

een poort omhoog weer naar buiten. Toen weer een stukje naar beneden ,

over een hangbrug en aan de andere kant weer omhoog en verder over de

Muur. Het geeft toch wel een bijzonder gevoel, staan op de Chinese

Muur, één van de zeven wereldwonderen. Mysterieus met z'n

geschiedenis, geweldig.

Aangezien het pijpenstelen regent is het beeld van de Muur in de verte

aan de wazige kant en dat geeft de Muur voor mij een nog mysterieuzer

karakter. Maar de vergezichten zijn ver te zoeken.

Bij een steile heb ik de keuze om onderlangs of via steile trappen te

gaan. Ik kies er voor om onderlangs te gaan, zeg maar langs de Muur in

plaats van er over. Verkeerde keuze, want ik glijd uit en kom te

vallen. Overal schaafwonden en morgen zal ik wel bont en blauw zijn.

Ik heb de knie behoorlijk geschaafd en deze bloed nogal. Vooral in de

regen komt het bloed goed uit. Vanwege de regen blijven de pleisters

niet zitten. Het stopt vanzelf wel een keer met regenen en het bloeden

van de knie zal ook wel een keer stoppen.

We lopen niet meer dan z'n 20 km over de Muur. Ik vind dit lang

genoeg. De treden hebben lang niet allemaal dezelfde hoogte en dat

maakt het voor mij zwaar.Willem met zijn lange benen kost het geen

extra moeite.Tot ongeveer halverwege onze tocht gaan er een aantal

Chinese vrouwen met ons mee over de Muur om etenswaren en drankjes

proberen te verkopen.Bij Jinshanling verlaten we de Muur en gaan naar ons

overnachtingadres. Dit is een overnachtingadres wat je het liefst zo

snel mogelijk weer vergeet. Maar na zo'n tocht vallen me de ogen

vanzelf dicht en het is maar voor één nacht.

Zondag 24 juli 2005.

5e dag

De wekker gaat om 04.30 uur, een fijne tijd om op te staan. Toegegeven

het is een beetje vroeg, maar we willen naar de Muur om daar naar de

zonsopgang te kijken, maar er is teveel bewolking. Ik zet de wekker

wat later en ga weer pitten. Het ontbijt is absoluut niet om naar huis

te schrijven. Misschien zijn we wel verwend de laatste dagen.

Zo rond negen uur vertrekken we uit Jinshanling. De bewolking is

inmiddels verdwenen en zo zien we de Muur bij een mooie strakke blauwe

lucht, net zoals altijd op plaatjes is te zien.

Het is en het blijft toch een bijzonder gezicht die Chinese Muur.

Tegen half twee zijn we terug bij hetzelfde hotel in Beijing. We

checken in en gaan daarna met Robert en Odette in een taxi naar de

Tempel van de Hemel in het Tiantanpark, het grootste park van Beijing.

De tempel van de Hemel is een van de mooiste voorbeelden van de

15de-eeuwse architectuur van de Ming-dynastie. Evenals het keizerlijk

paleis werd de Tempel van de Hemel gebouwd tussen 1406 en 1420.

Heerlijk rustig wandelen we door het park dat bij de Tempel van de

Hemel behoort. Ik zie er mooie vogeltjes en grappige eekhoorntjes. We

komen via het park bij het Keizerlijk Hemelgewelf, de Echomuur en het

Ronde Altaar van de Hemel uit.

Het dak van het Keizerlijk Hemelgewelf is gemaakt van blauwgeglazuurde

dakpannen. Om het houten tempelgebouw heen is een rondlopende muur,

die vanwege zijn bijzonder akoestische effecten de echomuur wordt

genoemd. Het Ronde Altaar van de Hemel is gebouwd in 1530 en daarna

meermalen gerestaureerd, bestaat uit drie marmeren terrassen, die de

aarde, de sterfelijke wereld en de hemel symboliseren. Opvallend is

het gebruik van het cijfer negen. Zo hebben de trappen in het

tempelcomplex steeds negen treden of een veelvoud daarvan. Negen was

een geluksgetal en het cijfer van de keizer en de hemel. Op het

bovenste terras val het Altaar van de Hemel zijn tegels geplaatst in

concentrische cirkels van negen en een veelvoud daarvan. De eerste

cirkel heeft negen tegels en de tweede achttien, enz. Tot 243 tegel in

de 27ste buitencirkel. In iedere windrichting leidt een trap van negen

treden naar het bovenste terras. Het midden daarvan wordt de Navel van

het Heelal genoemd.

We verlaten de Tempel van de Hemel en gaan op zoek naar de

ondergrondse stad. Deze is moeilijk te vinden. We hebben een folder,

maar daar kunnen we niet zo heel veel mee. Maar uiteindelijk staan we

dan toch voor de ingang. Maar voordat we met de ogen kunnen knipperen

staan we ook al weer buiten. Ik vind het niet zo spectaculair als de

naam 'ondergrondse stad' doet vermoeden. Bij een fruitstalletje kopen

wat fruit en gaan terug naar het hotel.Zo rond half zeven worden er

een aantal taxi's geregeld, want we gaan naar een restaurant waar

Pekingeend wordt geserveerd.

Pekingeend is een van de specialiteiten van de keuken van Beijing en

bijna elke bezoeker aan Beijing zal dit gerecht eten. Een maaltijd met

Pekingeend gaat als volgt. De eend wordt in de keuken op speciale

wijze bereid. Ondertussen eten de gasten iets van de verschillende

schaaltjes met ei, vlees, groenten en dergelijke. Daarna wordt de

goudbruin gebraden en knapperige eend in zijn geheel binnengebracht.

De eend wordt vervolgens in plakjes gesneden en op tafel gezet. De

gast neem een stukje eend, doopt dit in een zoutachtig smakende

pruimensaus en legt het op een dun pannenkoekje. Daar komt nog een

stukje komkommer en wat sjalotten bij en het geheel wordt

dichtgevouwen. Vervolgens wordt het pannenkoekje uit de hand gegeten.

De maaltijd wordt voortgezet met soep, hete appelflensjes en fruit

toe.

Voor deze maaltijd betalen we slechts € 5,50 per persoon. Bij de

plaatselijke Chinees red ik het niet voor dit bedrag. Om negen uur

worden we verzocht de tent te verlaten, het restaurant gaat sluiten.

Weer worden er taxi's geregeld en gaan we weer terug naar het hotel.

Woensdag 25 juli 2006.

6e dag.

De wekker gaat om half vijf, aardig vroeg hè.Om half zeven vertrekken

wij naar het vliegveld en vliegen in de ochtend naar Kunming.

Kunming ligt op 1895 m hoogte. De stad zelf telt ruim 1,5 miljoen

inwoners en wordt vanwege haar gematigde klimaat en altijd bloeiende

bloemen vaak 'de Stad van de Eeuwige Lente' genoemd. Kunming is tevens

de hoofdstad van de provincie Yunnan en verkeerskruispunt voor

Zuidwest-China. De rustige stadsparken met prachtige tempels en het

bonte straatleven met z'n markten ademen een totaal verschillende

sfeer uit. Hier kun je gewoon op straat naar de kapper of een

stoelmassage krijgen, maar ik maak hier maar geen gebruik van. In

Kunming woont een groot aantal niet-Chinese minderheden als Yi, Hui,

Bai, Miao en Hani. Deze minderheden hebben hun eigen cultuur, taal,

klederdracht, tradities, religieuze gewoonten en in de meeste gevallen

plaatselijk autonomie. Met de modernisering van de stad worden overal

oude wijkjes gesloopt – zoals in veel Chinese steden. Maar in het oude

Kunming, in de nauwe steegjes, zijn nog steeds de mannen te vinden,

die gehurkt langs de kant van de weg zitten en hun sigaret roken uit

lange, dikke bamboepijpen.

Het is ongeveer drie uur vliegen naar Kunming. Van het vliegveld gaan

we rechtstreeks naar een restaurant in het midden van de stad om de

beroemde noedelsoep te eten. Ze smaakt inderdaad geweldig. Bij het

verlaten van het restaurant worden we bij de bus belaagd door souvenir

verkopers. We worden met het busje opverzoek van reisgenoten naar een

zijde fabriek gebracht. Waar ik van een show mag bekijken en

vervolgens uit gedaagd wordt om zijden spullen te kopen. Als we

allemaal weer buiten staan worden we door het busje opgehaald en gaan

we naar het Dian-meer.

Het Dian-meer ligt op 1884 m hoogte en het is het op vijf na grootste

zoetwatermeer van China.

Langs de kant van het meer zijn er veel stalletjes te vinden met

allerlei hapjes. Maar er wordt ons nadrukkelijk op het hart gedrukt om

er niet van te eten. Onze magen zijn daar niet aan gewend. Dus ik laat

al dat heerlijks (althans zo lijkt het) maar voor wat het is.

Na het inchecken gaan Willem en ik met nog 5 anderen naar de Yuantong Tempel

De Yuantong Tempel is het grootste boeddhistische complex in Kunming.

De oorspronkelijke tempel, in de 3e eeuw gesticht, werd in de 14e eeuw

herbouwd en in 1986 gerenoveerd. De tempel zelf bevat drie grote

bronzen boeddhabeelden. De houten balken die het dak ondersteunen zijn

mooi besneden met drakenmotieven.

Het is een hele mooie, kleurrijke tempel en het is jammer dat we er

maar zo'n 20 minuten rond kunnen kijken. We waren niet al te vroeg

binnen en de tempel sluit om 17.00 uur.

We gaan van de Yuantong Tempel naar de Pagoden van de Oostelijke en

Westelijke Tempel.

Beide pagoden zijn historisch en architectonische van onschatbare

waarde. Ze werden in de eerste helft van de 9e eeuw gebouwd. De 41 m

hoge, uit 13 verdiepingen bestaande Pagode van de Oostelijke tempel

uit de Tang-dynastie heeft vier gouden hanen (eigenlijk koperen) op

het dak. De Pagode van de Westelijke Tempel heeft evens vier gouden

hanen op het dak. Deze Pagode wordt omringd door een overdekte galerij

van twee verdiepingen, waar de plaatselijke bevolking thee drinkt,

mahjong of kaart speelt en de bamboepijp rookt. Beide pagoden maakten

deel uit van een tempelcomplex.

Na de pagoden lopen we door wat nauwe straatjes naar het

ontmoetingspunt voor het diner en dat is bij een poort in de

hoofdstraat in Kunming. Onderweg zie ik een Chinees die kooitjes

verkoopt met daarin krekels. Het horen en zien vergaat je met het

geluid van de krekels. Het is wel bijzonder dat de Chinezen z'n krekel

in een kooitje als een soort huisdier beschouwen.

Na het diner gaan we naar een leuke show, "A Grand Primitieve Song &

Dance Medley". Het is een hele leuke show. Na de show gaan we naar het

treinstation om de nachttrein naar Dali te nemen. Als we al in de

trein zitten komt er nog een man aangerend met een kar vol, maar dan

ook echt vol, met allerlei 'vreterij'. Maar hij komt helaas te laat en

de trein rijdt weg. We delen een coupe met Stef en Judith.

Dinsdag 26 juni 2006.

7e dag.

Om 10.10 uur arriveren we in Dali, op het station Xiaguan. De hele

nacht in de trein is me niet tegengevallen.We worden opgehaald met een

busje en naar een hotel naar het oude Dali gebracht.We bevinden ons nu

in de uitlopers van de Himalaya en een gebied at bekend staat om zijn

vele minderheden. Dali is het centrum van de Bai minderheid samen met

de Yi en de Naxi.

We droppen de koffers op onze hotelkamer en met René en Marian en

Judith en Stef lopen we door de winkelstraatjes en lunchen in een

'restaurant'. De groeten e.d. liggen voor het restaurant uitgestald en

wat je wilt eten kun je gewoon aanwijzen. Maar gelukkig heeft Stef een

boekje met 'wat en hoe in het Chinees'. Wat je aanwijst wordt ter

plekke in de open lucht of onder een paar golfplaten bereid. Wat aan

de voorkant van het restaurant aan groeten voor de keuken uit het

stalletje wordt gehaald, wordt direct weer aangevuld door een

plaatselijke leverancier op z'n fiets. We hebben heerlijk gegeten voor

€ 4,50, inclusief de drankjes.Van het restaurant gaan we naar De Drie

Pagoden.

De Drie Pagoden zijn bijzonder elegante pagoden en staan bekend als de

DriePagoden van de Heilige Verering. Eens behoorden zij tot het

grootste tempelcomplex van de Dalivlakte.

Het grootste exemplaar, de 70 m hoge Qianxum-pagode (16 verdiepingen),

werd in 840 gebouwd. De twee kleinere Pagoden (elk 10 verdiepingen)

dateren uit de 10e eeuw.

Op het terrein bij de Drie Pagoden tref je dan eens die en dan weer

die van de groep. Willem en ik lopen terug richting de stad. We komen

langs een paar marmer werkplaatsen marmer uit Dali is wereld beroemt.

Een aantal van de groep gaat internetten en wij gaan de mineralen

kopen die Willem vanmiddag gezien heeft..

Terug in het hotel laat ik het bad vollopen en neem een lekker warm bad.

Woensdag 27 juli.

8e dag.

Om zes uur sta ik naast mijn bed en om zeven uur vertrekken we naar

Lijiang. Onderweg stoppen we bij een benzinestation en ergens op een

parkeerplaats bij een grote winkel koopt Willem een stukje jade in een

schattig roze tasje. In het toilet ga je eerst je behoefte doen en

daarna haal je met je broek op de enkels water met een kan uit een

grote emmer, welke op de gang staat. Zo kun je het toilet doospoelen.

Bijzonder, maar het werkt.

Lijiang strekt zich uit over een 2600 m hoog plateau in het

noordwesten van de provincie Yunnan en ligt aan de voet van het 5596 m

hoge sneeuwgebergte van de Jade Draak. Lijiang is de zetel van het

autonome gewest Naxi. In Yunnan en Sichuan wonen 250.000 Naxi. Verder

zijn er etnische bergvolkeren, zoals Lisu, Bai, Yi, Tibetanen. De

twaalf met sneeuw bedekte toppen zijn meestal in wolken gehuld. Het

gebergte is vooral beroemd om z'n 100 verschillende soorten notenbomen

en 400 soorten kruiden en meer dan 300 verschillende azalea's.

Lijiang staat nog steeds bekend als Het Land der Paarden. Op de

jaarlijkse dierenmarkten staan paarden en muilezels centraal. Zij

herinneren aan de glorierijke dagen, toen Lijiang nog het eindpunt was

van de karavaanroute van Tibet naar China en de Naxi als bemiddelaars

optraden.

We worden afgezet langs een grote weg en de bagage wordt op karretjes

naar een traditioneel hotelletje naar het oude centrum gebracht.En het

is me daar toch druk in de straatjes. Valkenburg in het hoogseizoen is

er niets bij.Met René, Marian, Judith, Stef en Willem ga ik de drukte

van de stad in om wat te gaan eten. Met een volle maag lopen we met

z'n allen naar de Black Dragon Vijver.

De Zwarte-Drakenvijver ligt in een bebost park in de Wulao-heuvels aan

de voet van de Drakenbronberg. Ten tijde van de Ming-dynastie stond

hier een tempel , die het grootste taoïstische centrum van

Zuidwest-China Vormde. De huidige tempel op een heuvel boven de vijver

stamt uit de Qing-dynastie.

Volgens een legende woonden in deze vijver een tien draken die de

plaatselijke bevolking teisterden. In het jaar 750 bond de taoïstische

geleerde Lu Dongbing de strijd met hen aan. Negen van hen doodde hij

met zijn zwaard, maar een kleine zwarte draak liet hij in de vijver

achter, op voorwaarde dat hij de bewoners van het gebied zou helpen om

de vijver te bewaken. Sindsdien wordt Lu Dongbing (afgebeeld met een

zwaard en een soort vliegenmepper) vereerd als een van de Acht

Taoïstische Onsterfelijken. Hij is de beschermheilige van de Chinese

Kappers.

We lopen ongeveer drie kwartier door het mooi aangelegd park met veel

kleine tempeltjes. Bij helder weer zijn de talrijke sneeuwtoppen van

het Drakengebergte (5500 m hoog) goed te zien. Daar ligt de oostelijke

rand van de Himalaya.Bij een muziekkapelletje blijven we staan

luisteren naar aardige Chinese muziek, evenals een groep Naxi. De

kleurrijke Naxi lopen nog steeds in hun blauwe jurken en schorten.

Velen dragen ook nog petjes die we uit de tijd van Mao kennen. Van het

vredig park lopen we weer terug de stad in en de drukte in.