China reisverslag deel 3

China reisverslag deel 3

Vrijdag 5 augustus 2005.
17e dag.

Vanmorgen maak ik een aantal bananenpannenkoeken meester en gooi er
ook maar een roerei tegen aan. Even voor negenen beginnen we aan een
wandeling omhoog langs de rijstterrassen naar de dorpen Dazai en Xiao
Zai. Er is weinig bijzonders te melden over de dorpjes. Maar wel kan
ik hier een blik werpen op het dagelijks leven van deze Chinese
mensen. Als ik zie hoe de vrouwtjes enorme bossen takken naar boven
zeulen, stijgt mijn achting voor de vrouwen enorm. Zover ik kan kijken
zie ik niets anders dan rijstvelden. Maar de uitzichten daarentegen
zijn geweldig. Het is heet om te wandelen en ik ben dan ook blij met
mijn paraplu oftewel parasol. Wij worden de hele tijd vergezeld van
vrouwen van een van de dorpjes, die hun koopwaar aan de man willen
brengen. Soms vervelend, maar zij doen ook hun best om in hun
levensonderhoud te voorzien. Een van mijn medereizigers koopt wat en
de dames zijn dan ook niet meer weg te slaan.
In een klein dorpje in de bergen lunchen we bij een familie. De
vrouwen van de familie doen hun best met het weinig materiaal wat ze
hebben een maaltijd voor ons klaar te maken. De kleintjes worden met
ballonnen verrast. In de woonkamer hangt een portret van Mao Zedong en
een portret van een bekende moderne filmster in China naast elkaar.
Geweldig om te zien, verleden en heden broederlijk naast elkaar in een
kamer. Na de lunch wandelen we via een aantal schitterende
uitzichtspunten terug naar het guesthouse. Zo tegen kwart over vier
ben ik weer terug ik het guesthouse. Ik neem een heerlijke douche,
want het luie zweet is er vandaag wel uit gegaan.
's Avonds komen uit een ander dorpje een paar vrouwen om aan iedereen
die dat maar zou willen een algehele massage te geven. Natuurlijk voel
ik daar wel wat voor en natuurlijk voelt Willem daar niets voor. Die
gaat liever met Mo de gids en Stef een biertje drinken. En neem maar
van mij aan dat je na zo'n massage een ander mens bent. Heerlijk.
's Avonds zitten we gezellig met z'n allen buiten op het terras.

Zaterdag 6 augustus 2005.
18e dag.

Joepie, ik ben jarig.
Als ik voor het ontbijt naar beneden ga hebben mijn medereizigers al
een stoel voor mij versierd. Ik krijg "Long live noodle soep". Deze
soep zou geluk moeten brengen. Nou ik ben benieuwd. Na het ontbijt
staan er een aantal vrouwen klaar om onze tassen en koffers naar
beneden te brengen. Voor 20 yuan (+ iets extra's) gaat mijn tas weer
naar beneden. Wij gaan niet met onze tassen en koffers mee naar
beneden, maar gaan met Mo (onze gids) een wandeling maken langs en via
rijstterrassen en een aantal dorpjes naar de 'grote weg'. Onderweg
blijven we maar gezelschap houden van onze 'schaduwen', vrouwen uit de
omringende dorpen, die van alles willen verkopen. Behalve rijst wordt
er ook rode pepers en maïs verbouwd. En we zien geweldig mooie
kleurrijke libelles.
De lunch gebruiken we bij een Zhongfamilie.
Na een heerlijke soep gaan we verder met de wandeling vrijwel op
hoogte Hepin, langs dit kunstmatig aangelegde terrassenwonder belanden
we uiteindelijk na een flinke afdaling op de weg. Hier staat de bus
klaar, welke ons naar Sanjiang gaat brengen. Na een paar uur rijden
eten we bij een wegrestaurant iets en is het de bedoeling op de markt
inkopen te doen. Ik werd behoorlijk aan gegaapt door de plaatselijke
bevolking, je zag behalve onze groep dan ook geen westerlingen. Na het
eten gaan we verder en tegen half acht zijn we dan eindelijk in
Sanjiang. We overnachten in een sfeervol hotel vlakbij de beroemde
Wind- en Regenbruggen. Het lijkt me hier heerlijk rustig en het terras
is prachtig gelegen temidden van de bamboe.
De Wind- en Regenbruggen zijn overdekt en dienden als schuilplaats bij
guur weer en tevens als ontmoetingsplaats voor de plaatselijke
bevolking. Er staan houten huisjes met 3 verdiepingen. Vanzelfsprekend
staan ook hier weer vrouwen, die allerlei spulletjes proberen te
verkopen.

De bagage wordt in een kleine auto naar het hotel gebracht. Hoe
sfeervol het hotel er ook uitziet het kraakt wel enorm. Als iemand
beweegt, beweegt het hele hotel mee. Maar dat heeft ook wel iets. Het
is op dit moment wel erg warm, ik zweet me dan ook een ongeluk.
Na het avondeten wordt er een heerlijk zoete taart op tafel gezet, ter
ere van mijn verjaardag. Lief hè. Ik blaas alle kaarsjes uit en
iedereen neem een stuk taart. Toch nog een verjaardagsgevoel vandaag.
Het is zo rond een uur of tien nog steeds 31 º, zweten dokter

Zondag 7 augustus 2005.
19e dag.

Vandaag ben ik niet meer jarig, maar is René aan de beurt. Hij is vandaag jarig.
Het gebied rondom Sanjiang (3 rivieren) is een nog nauwelijks door
reizigers beïnvloedt stukje China. Het is het hart van de
Dong-minderheid. Via de befaamde Wind- en Regenbruggen lopen we over
smalle paadjes langs dicht op elkaar staande houten huizen met 3
verdiepingen. Alles is van natuurlijke materialen gebouwd en ziet er
nog uiterst traditioneel uit. Geterrasseerde rijstvelden worden
bewerkt. De Trommeltorens in de dorpen staan meestal centraal op een
plein. Ze doen dienst als omroeptoren of om iedereen te alarmeren. Ook
is het een ontmoetingsplaats voor oudere mannen.Hier lijkt het leven
al eeuwen op dezelfde wijze plaats te vinden in harmonieuze omgeving
(en misschien is dat ook wel zo). Voor de bevolking zijn we een
toeristische attractie en men komt dan ook massaal naar ons kijken.We
lunchen in een dorpje in 2 verschillende restaurants, overigens wel
naast elkaar. Omdat de restaurantjes te klein zijn om er met z'n
allen te zitten, doen we het maar op deze manier. Na de lunch is er
nog wat tijd over om even het dorpje in te lopen en dat doen we dan
ook maar. Daar ze hier niet zijn ingesteld op toeristen zijn er dan
ook geen soevenierswinkeltjes te bekennen. En dat betekent ook geen
vingerhoed, helaas.
In een Trommeltoren hebben voor 10 yuan door een van de oude mannetjes
onze namen in een plaat laten beitelen.
We krijgen thee toe. Ik koop in het dorpje twee vingerhoedringetjes
(heb ik toch nog iets wat op een vingerhoed lijkt).
Van de Trommeltorens gaan we naar een theefabriek. Klinkt interessant,
maar omdat we niet zijn aangemeld kunnen we niet naar binnen.
Uiteraard gluren we wel even door de ramen. Maar het valt niet mee om
naar binnen te kijken, zo stoffig zijn de ramen. Het enige wat we zien
zijn machines en uiteraard overal theeblaadjes. Als we buiten voor de
ramen staan komen er theepluksters met theeblaadjes in rieten manden
aangelopen. De dames laten de opbrengst wegen om zo aan de weet te
komen wat de opbrengst is van een dag plukken in de hete zon.
De dames hebben de delen van hun lichaam welke niet bedekt zijn (zoals
de handen en de voeten) heel donkerbruin van de zon, het lijkt wel
leer. Omdat we toch niet in de fabriek naar binnen kunnen gaan we maar
terug naar het hotel. Heerlijk onder bamboe uitrusten, uit de zon.
Boekje en een drankje erbij, wat wil een mens op dit moment nog meer.

Maandag 8 augustus 2005.
20e dag.

Vanmorgen vroeg op en vroeg in de bus, Ons volgens reisdoel is
Yangshuo en dat is een heel eind reizen.
Vanwege een wegomlegging kunnen we niet de geplande route nemen en
moeten we omrijden. Dus dat wordt nog langer in de bus zitten. Ik lees
"Ontvoerd" (heel boeiend boek) van Arjan Erkel uit en geef deze dan
door aan Lidewei. In een wegrestaurant lunchen we. Niemand heeft
behoefte aan buiten zitten, want de temperatuur is tussen 35º en 40º.
En neem maar van mij aan dat dat warm is, om maar niet te zeggen heel
erg warm. Als we het restaurant binnen gaan zwemmen er onder andere
twee karpers in een grote bak en als we het restaurant verlaten zijn
de karpers verdwenen uit de bak leeg, vreemd hè. Na de lunch gaan we
weer verder hangen in de bus. Halverwege koen we weer langs Guilin.
Tegen 05.30 arriveren we in Yangshuo.
Volgens een oude gezegde is het landschap van Guilin het mooiste ter
wereld en dat van Yangshuo het mooiste van Guilin. Het plaatsje met
zijn winkelstraatjes en markten is inmiddels uitgegroeid tot een van
de populairste bestemmingen van China. Aan de doorgaande weg, waar de
bussen van Guilin aankomen, liggen hotels met namen als Twin Peaks of
Good Compagny Holiday Inn.
Voor mijn gevoel is net Benidorm, zoveel toeristen, zoveel
verkoopstalletjes met souvenirs, restaurantjes, kroegjes, e.d.

Met een paar reisgenoten eten we heerlijk in een van de restaurantjes
voor ongeveer € 22,00 totaal.
Ik ga niet zo laat naar bed, en intussen schoort Willem een
vingerhoedje. Goed van hem hè.

Dinsdag 9 augustus 2005.
21e dag.

Om 07.00 zitten we al aan het ontbijt. Vanwege de hitte gaan we vroeg op pad.
Het landschap rondom Yangshuo wordt beschouwd als de mooiste van China
en sommigen toeristen blijven er dan ook weken of maanden hangen. Ik
snap nu waarom zoveel romans en fotoboeken met dit landschap opgesierd
zijn. Tussen de kalkbergen maken we een schitterende wandeling in een
idyllisch agrarisch gebied. Ieder vallei biedt weer nieuwe,
opmerkelijke landschapsbeelden. We wandelen een paar uur en dan volgt
er een klim van z'n 230 m, dat is ongeveer 1.000 treden. Tijdens de
wandeling komen we midden in een begrafenis terecht. Zo'n begrafenis
lijkt voor ons net een gekleurde optocht. Veel rook en kleurrijke
draken om de geesten te verdrijven. Bij ons is het een stil gebeuren,
maar hier gaat een begrafenis gepaard met veel lawaai en er word
continu vuurwerk afgeschoten. Het horen en zien vergaat je. Ik weet
niet of het netjes is om zo te kijken naar een begrafenis, maar ik
blijf toch kijken. Ik heb dit nog nooit gezien en vindt dit veel te
boeiend.
Na de klim heb ik het wel even gehad, ik ben aan het kookpunt, en
samen met Wiebe (die was al eens boven geweest) ben ik bij restaurant
Moon Hill gaan zitten. Er zijn nog meer Nederlanders die er zo over
denken, want er zijn veel Nederlanders in het restaurant aanwezig. Na
2 milkshakes en ruim een uur later komt de groep naar beneden. Wat ik
boven precies gemist heb weet ik niet, want ik was er niet bij. Soms
moet je keuzes maken. Wel hoorde ik van Willem dat hij de hele weg
gevolgd was door een hulpvaardige dame die hem boven gekoelde drank
aanbood tegen een hoge prijs en toen hij vervolgens bij een andere
dame een goedkoper blikje kocht de "dames"elkaar in de haren vlogen.
Met de bus gaan we terug naar het hotel. We knappen ons een beetje op
en gaan met een aantal reisgenoten ergens wat eten. Na het eten gaat
ieder z'n eigen weg. Ook net als zovele dagen hiervoor is de
temperatuur ook nu weer tussen de 35 en 40º. Wij winkelen wat en kopen
een dry/wetshirt voor Willem voor 50 yuan en gaan daarna terug naar
het hotel. De rest van de middag brengen we daar door bij
airconditioning "heerlijk".
Om half zes moeten we opnieuw opzoek naar een restaurant dit keer in
het gezelschap van Machteld en Hanne. Om half 8 gaan we met z'n allen
in open taxibusjes naar een openlucht show op het water. Er deden
honderden mensen aan de show mee en er waren grote tribunes waar
iedereen op kon zitten. De choreograaf die deze gigantische show
verzorgd doet ook het openingsspektakel van de Olympische spelen in
2008. Nou dat beloofd wat.

Woensdag 10 augustus 2005.
22e dag.

Vanmorgen hebben we tegenover ons hotel samen met Stef en Judith 4
fietsen gehuurd voor 10 yuan p/p en een kaart erbij voor 7 yuan. Het
zijn mountainbikes .Mijn zadel werd ter plekke gerepareerd (bleef niet
vast zitten) Met z'n vieren zijn we naar het noorden gefietst,
richting Xingping. Eerst via een grote weg daarna over een wat
kleinere. Bij een verkeersschool hebben we een tijdje staan kijken hoe
de chinezen het rijbewijs halen. Ook hebben we de weg gevraagd, want
we hebben geen idee welke kant we op moeten. Misschien hebben we al
het dorpje gemist, weten wij veel! In Fuli hebben we wat gedronken,
daarna is het nog 17 kilometer naar Xingping. In Xingping worden we
gelijk belaagd door vrouwtje die ons een bootreis aanbieden terug naar
Yangshuo, maar wij willen eerst wat eten. Na een heerlijke maaltijd
hebben voor 180 yuan p/p inclusief fiets de terugreis geregeld. Voor 2
yuan worden met fiets eerst van de ene naar de andere oever gebracht.
Aan de andere kant wachten we 20 minuten voordat we aanboord van een
bootje kunnen. Bij ons aan boord is ook een Canadese jongeman welke ik
herkende van een hotel bij de "Regenboogbruggen"waar we gelogeerd
hebben. We hebben ongeveer 1,5 uur gevaren, onderweg zien we vissers
op een vlot van vier bamboepalen met aalscholvers (waarmee gevist
word) geweldig zoals deze vissers vlak op hun voetzolen kunnen zitten.
Verder zien we waterbuffers en heel veel boten die leeg terug gaan
naar Guilin. Zo'n 150 tel ik wel. Het lijkt wel filevaren op de
Li-rivier. Het is een mooie combinatie fietsen en varen. We worden
niet afgezet in de haven maar een eindje ervoor. We moeten nog
ongeveer 15 minuten fietsen voordat we weer bij het hotel zijn. Het
pad vanaf de aanlegplaats is een leuke mountainbike route langs de
Li-rivier met alle hobbels en gaten die daar bij horen. Aan het eind
is een vrij grote markt met veel toeristen. In het stadje zelf komen
we Mo (onze gids van de afgelopen dagen) tegen en hij vertelt ons dat
we een illegale boottocht hebben gemaakt. Eigenlijk maakt dat het ook
nog een beetje spannend. Weer terug bij het hotel frissen we ons een
beetje op en gaan gelijk weer op pad om te shoppen. We scoren nog een
dry/wet shirt voor Willem, nu voor 45 yuan. We kopen ook nog sjopstiks
(Chinese eetstokjes) en een zijden sjaal voor Ma Mink. Later gaan we
met Rene, Marian, Stef, Judith, Hanne, Machteld en Hugo ergens eten,
de rest van groep zat even verderop bij elkaar.
Donderdag 11 augustus.
23e dag.
Er valt over vandaag weinig te vertellen, we brengen bijna de hele dag
in de bus door. De wegen zijn verschrikkelijk slecht. Je word van hot
naar her geslingerd. Lezen is amper mogelijk. Maar er is wel een heel
mooi landschap te zien, We rijden eerst een stuk door het
karstgebergte en even later door een redelijk vlak landschap. We komen
pas zo rond 20.15 aan in de grote stad Zhaoqing waar we in het nieuwe
luxe hotel Yin Du overnachten en een kwartier later zitten we al te
dineren. Het restaurant is aan de andere kant van de drukke straat.
Tijdens onze heerlijke maaltijd komen er iedere keer meisjes met
karretjes langs waarop kleine stoom bakjes staan die een redelijke
aftrek bij de gasten vinden. Willem heeft Mo (die nog steeds bij ons
is, nu wel met een collega uit de Guangdong Provincie) gevraagt wat er
in die stoombakjes zit. Ze blijken een delicatesse van bv. varkens
ingewanden en andere ons vreemde gerechten te bevatten. Willem kan het
niet laten en proeft er wat van en vindt het natuurlijk heerlijk.

Vrijdag 12 augustus.
24e dag.

Na een vroeg ontbijt bij een speciaal ontbijt restaurant vlak bij ons
overnachtingadres worden we per bus om 9.00 uur naar het treinstation
gebracht. We nemen afscheid van Mo, een geweldige gids. We hebben
gereserveerde plekken, dus dat is niet moeilijk zoeken. Zo'n drie
kwartier later vertrekt de trein. De reis gaat voor het grootste
gedeelte door het uitdijende industriegebied van de provincie
Guangdong, waar miljoenen Chinezen werk vinden. Het is werkelijk
fabriek aan fabriek. Het landschap is dan ook niet interessant, maar
dat is het in de trein wel er worden verse maaltijden geserveerd,
Willem krijgt zelfs een verse gekookte forel op een stenen bord
"heerlijk". Even voor tweeën uur loopt de trein het Lo Wu station
binnen. Dit station is een grenspost tussen China en Hong Kong en dat
het een grenspost is, is aan de controle dan ook te zien. Een klein
half uur later arriveren we in de Hung Hom Kowloon terminal. En zo
belanden we op het schiereiland Kowloon. Kowloon betekent Negen
Draken; men geloofde dat er langs de bergen draken leefden.
Oorspronkelijk was Kowloon een door muren omgeven versterkte stad,
waar onder andere de laatste heerser van de Song-dynastie een
toevluchtsoord vond tegen de Mongoolse veroveraars. De laatste tijd
heeft Kowloon zich ontwikkeld tot een van de belangrijkste zaken- en
inkoopcentra van het gehele Verre Oosten. We gaan naar ons hotel in
Kowloon en na het inchecken gaan we direct de stad in, samen met Stef,
Judith, Rene, Marian en Wiebe. We gaan van de ene fotoshop naar de
andere fotoshop. Zes van ons gaan naar de Mac Donalds, schoren op de
valreep nog even een paar oordopjes voor Willem en gaan vervolgens
weer op fotospullen jacht. Op onze route lopen we door de Lady's
market (afschuwelijk wat druk). In een groot overdekt winkelcentrum
kopen we sigaren en wijn voor Hugo. Buiten het winkelcentrum valt de
regen met bakken uit de lucht. Maar het is ook direct weer droog, wij
vervolgen onze wandeling door vele kleine straatjes op weg naar de kop
van de haven de Avenue stars. Hier hebben we een schitterend zicht op
de lichtshow op de wolkenkrabbers van Hong Kong, aan de overzijde van
de haven, welke elke avond om 20.00 begint. Het duurt een kwartier en
is erg leuk om te zien. Na afloop van de lichtshow worden we verwacht
in de lobby van hotel Intercontinentaal, hier verzamelt zich de gehele
groep en met elkaar lopen we naar een seefoodrestaurant waar voor ons
gereserveerd is. Onder het heerlijke eten (niet alleen vis) bedanken
we Hugo voor zijn goede zorgen tijdens onze geweldige Chinareis. Een
taxi brengt ons terug naar het hotel.

Zaterdag en zondag 13 en 14 augustus.
25een 26e dag.

We ontbijten om half negen, brood met mes en vork het is weer helemaal
westers. We hebben afgesproken om met Stef en Judith naar
Hongkong-eiland en Aberdeen aan de andere kant van het eiland te gaan.
In Aberdeen leven wel zo'n 20.000 (dit getal heb ik uit diverse boeken
gehaald)mensen op kleine bootjes, jonken genaamd. De metro brengt ons
naar Hongkong-eiland, onder de haven door naar een van de stations,
daar zien we dat je op de perrons zomaar gratis 15 minuten kunt
internetten. Weer bovengronds zoeken we de bus naar Aberdeen dit is
geen enkel probleem. In Aberdeen worden we overvallen door een enorme
onweersbui en de regen daalt met bakken op ons neer, mijn god wat een
regen en een wind, ik heb zoiets nog nooit mee gemaakt. Later horen we
dat dit weer veroorzaakt is door een tyfoon een paar honderd kilometer
de oceaan op. Na een poosje aan de haven geschuild te hebben duiken we
een Chinees restaurant in. En om dat we hier nu toch zijn gaan we
gelijk maar eten. Als we terug zijn in de haven zien we dat er niet
veel mensen meer op de jonken wonen. De beloofde 20.000 zijn er in
ieder geval niet, tenzij ze onder de banken liggen (dat deed ik
vroeger ook). De bus brengt ons even later terug naar Hongkong en hier
zoeken we de pier op waar de Star ferry aangemeerd ligt. Met de Star
ferry steken we over naar Kowloon op de aanleg steiger zien we een
McDonald's, hier eten wij weer wat. Via deze McDonald's gaan we naar
het museum of Art. Er is een een expositie met jade, goud en andere
Chinese kunst. Toch wel de moeite waard. Terug in het hotel ga ik
pakken en zo rond zes uur heb ik alles ingepakt. In het beroemde
Peninsula hotel is het restaurant Felix op de bovenste (28e)
verdieping in 1994 ontworpen door Philippe Starck, ik ben een groot
bewonderaar van deze Philppe Starck, dus ik ben erg benieuwd. We nemen
de metro richting het beroemde Peninsula hotel (ze hebben hier een
geweldig credit systeem voor het openbaar vervoer). Buiten regent en
onweert het inmiddels weer. Na even zoeken vinden we de lift naar
boven en het restaurant belooft wat bijzonders te worden. Restaurant
Felix (in het Peninsula hotel) 28 etage, ontworpen door Philippe
Starck. In de lift begint het al: de wanden lijken gemaakt van
donkerbruine, ondergrondse wortels, alsof je diep in het oerwoud bent
beland. De lichten verschieten van kleur bij het bereiken van de
bovenste verdieping, zodat het lijkt of je gelanceerd wordt. Een lange
loper leidt naar het futuristisch verlichte restaurant, enorme ramen
met geopende luxaflex bieden uitzicht op het water en de skyline. Bij
een stiekem kijkje in de beroemde heren-wc blijkt dat de mannen van de
skyline kunnen genieten tijdens het plassen in het marmeren urinoir.
Cocktails drinken in de bar is ook een fijne bezigheid - de trap naar
boven en de vloer zijn John-Travolta-verlicht. Helaas veel verder dan
de lift komen we niet, we hebben een glimp van het restaurant gezien,
er geldt hier namelijk een dresscode (logisch eigenlijk) voor heren en
Willem liep in zijn korte broek. Dus het gehele feest gaat mooi niet
door. Om 20.00 uur worden we opgepikt bij het hotel en naar het Chek
Lap Kok internationaal airport gebracht. Ik moet nog een vertraging
van 1,5 uur uit zitten het weer zit nog steeds tegen, maar om een uur
of 11 kozen we het luchtruim. Kwart voor 8 waren we terug in Nederland
even later kon er afscheid genomen worden van iedereen en ging het
door de douane. Omdat we uit Hong Kong (goedkoop) kwamen worden we
behoorlijk gecontroleerd twee van ons zijn het haasje. Er wordt niet
gevonden maar na de douane staan er een paar met zweet in de handen.
Na dat ik een poosje op de trein heb gewacht kunnen Willem en naar
Nieuw-Amsterdam.